You can't hurry africa!

Lieve vrienden en familie.

Er is alweer een week voorbij, een week waarin veel is gebeurd! Donderdag de 19^e kwam het telefoondiefje naar me toe. Na hem een hele poos niet gezien te hebben kwam hij nu zijn excuses aanbieden. Erg netjes van hem. Had deze week kleuter-dienst. Wat kunnen die druk zijn! Dansen, zingen, spelen en ruzie maken. Aan het eind van de dag ben ik echt uitgeput. In hope home bij de babys voelde ayoub wel erg warm aan. We hebben onze thermometer gehaald ( die hebben ze hier niet) en hem opgemeten. Hij had 39,7 graden koorts! Helaas konden we niet bij het ziekenhuis komen door een lekke band. Ons wordt dan beloofd dat ze hem de volgende dag meenemen naar het ziekenhuis. Helaas komt hier niks van terecht. You can't hurry Africa! Vrijdagmorgen kreeg ik een hele rare sms van een keniaans nummer: You have received ksh.3,8500.00 from peter njoroge. Wie was deze peter? We zijn er mee naar Achieng gegaan en zij kende hem ook niet. Ze zij dat de sms ook niet afkomstig was van een provider. De geheimzinnige Peter belde en zei dat hij een fout had gemaakt met geld overmaken. Of ik het even terug wou betalen! Maar ik had helemaal geen geld ontvangen. Hij zei bid voor jezelf en voor mij en dan krijg ik het geld wel terug. Ja leuk, kon wel gaan bidden maar ik was zeker niet van plan om hem geld te geven. Toen hij weer belde nam Achieng op en zei dat hij een dief was en dat wij niet in zijn grapjes trappen. De man beveelde haar om mij weer aan de telefoon te geven. Ze zei dat ik haar dochter was en dat hij op moest houden met bellen. Gelukkig geen last meer gehad. Daarna liep ik door naar de babys. Ik zag Marry ( een nanny) huilen en vroeg wat er was. Het bleek dat Achieng erg boos was geworden omdat Ayoub erg ziek was en zij niet gebeld heeft. Toevallig was mijn huisgenootje eerder met bellen. Ik snap Achieng ook wel, ze heeft in Januari twee kindjes verloren dus je wil er alles aan doen om dit te voorkomen.

Zaterdagmorgen. De wekker gaat al om 6 uur. We gaan rondreizen! Om 7uur zitten we nog slaperig op de boda-boda's ( moters) te wachten die ons naar Kadongo zullen brengen. Om half 8 is er nog geen moter te bekennen. We besluiten te gaan lopen, gelukkig komen we ze onderweg tegen. In kadongo gaan we op zoek naar een matatu om ons naar kisumu te brengen. We krijgen een plekje achterin en moeten net zo lang wachten tot de hele bus vol is. Een matatu is een personen busje geschikt voor twaalf mensen. Hier wordt net zolang gepropt tot er overal armen hoofden en benen uit de ramen steken. Op een gegeven moment konden we niet verder omdat de weg was ingezakt. Ik was wel even bang. We moesten omrijden via een gevaarlijke modder weg. Mijn gelovige huisgenootje heeft even een schietgebedje voor ons gedaan. Na twee uurtjes kwamen we in Kisumu aan. Vanuit daar hebben we weer een matatu gepakt naar Kayega. Daar kwamen honderden mannetjes op ons af of we een moter ritje wilden en weet ik wat nog meer. Gelukkig was daar Smith, eigenaar van het hotel en tevens onze reisgids. Ik ging bij hem achterop en hij vroeg of ik moter rij les van hem wou om zo mijn rijbewijs te halen. Volgens hem had iedereen die op een moter reed hier een rijbewijs. Geloof er niks van, er rijden ook jochies van 12 jaar op. Ons hotel stond midden in de busjes. Het blue shoulderd questhouse. Erg bekend bij backpackers. Het waren typisch Afrikaanse hutjes. We hadden een halfuurtje om ons op te frissen en toen vertrokken we voor een shortwalk (2,5uur) naar de bossen. Het Kakamega Rainforest. Het laatste regenwoud van Kenia. Toen we net in het bos waren begon het heel hard te regenen. Even schuilen bij de gids onder zijn paraplu. Er kwam een man aan lopen, helemaal doorweekt van de regen. Zonder schoenen en mét groot slagersmes. Hij zag er eng uit en was dronken. Dit bleek de broer van onze gids te zijn. Was dit dan een act? Of was het echt? We weten het nog steeds niet. Onze gids was erg enthousiast en stopte ongeveer bij elke boom. Leuker waren de aapjes die van boom naar boom slingerden. Aan het eind moesten we 600 kes (6 euro ) betalen voor het wandelen.

Savonds erg vroeg gaan slapen omdat de wekker alweer om 04.00 ging. Weer een wandeling! De zogenaamde Sunrise Walk. Het was nog donker en had erg weinig aan mijn mini -zaklampje. We kwamen langs een klein schuurtje waar het leek alsof er dertig honden werden geslacht. Ze waren in tongen aan het spreken. Na twee uur wandelen begon de klimtocht. Steil omhoog op de Nyali Hills. Om zeven uur waren we eindelijk boven. Wat een uitzicht! De zon kwam net op en je kon heel kakamega forest zien. Na veel flessen drinken en fotos weer terug naar beneden. Stuk makkelijker. Om 10 uur waren we terug bij het hotel. Snel ingepakt en uitgecheckt. Onze boda-boda mannen stonden al klaar. Ik ging samen met mijn huisgenootje bij iemand achterop. Had voor het eerst eens niet het gevoel dat ik er af kon vallen. Zat middenin, voelde me net een geplette sandwich. Toen we in Kayega van de moter afstapten waren de twee andere huisgenootjes kwijt. Ze stonden net achter een matatu busje. Toen weer compleet waren gingen we met de matatu richting kisumu. Toen met de tuktuk (Elektrische fiets taxi, erg koud en luchtig) naar Hippo point. We hoopten nijlpaarden te zien. We hadden uitzicht over het hele victoriameer. Kindjes werden hierin gewassen en mannetjes zaten met hun roeiboten vast in de moeras planten. Er kwamen twee rood geblokte doeken op ons af. Masai jongens! De masai is een bekende bevolkingsgroep hier in Kenia. Veel leven hier in het Masai-Mara gebied. Ongeveer honderd kilometer van ons vandaan. Maar de meeste Masai leven in Tanzania. Je herkent ze aan hun rood geblokte doeken en vele sieraden. Een erg leuk gesprek gehad over een huwelijk tussen masai en mzungu ( witte). Ze waren zeker van plan om met een witte te trouwen. Ze hebben de mogelijkheid om vier vrouwen te trouwen! Nadat we foto's met ze hadden gemaakt vroegen ze ons 200 Kes! Dit blijkt heel gewoon te zijn. Ze worden overal zo aangestaard dat ze er geld voor vragen.

Hotel nummer twee was niks vergeleken bij nummer 1. Het hotel was een soort van blokkendoos. Wat wel erg fijn was, een warme douche! Wat kun je van zulke kleine dingen blij worden! Savonds uit eten in een erg leuk restaurant. Leuke muurschilderingen en een nog leukere menukaart! Voor het eerst in lange tijd konden we weer patat,vis en fruitsalades eten. We kregen een tissue op tafel gegooid met de tekst: 4 on 4. Can we join you? If yes smile to us. If no blow your nose with tissue. Voorzichtig keken we naar de richting waar de tissue vandaan kwam. Vier Hindoe's keken met waterige dronken oogjes zaten schaapachtig naar ons te lachen. Ze kwamen bij ons zitten. Het was echt een stel bij elkaar! Nummer 1 was echt type anabool veels teveel muscles en zonnebank bruin. Nummer 2 raakte maar niet uitgepraat over zijn Colgate perfect white tandpasta smile. En de andere twee waren vol van zichzelf. Tijd om naar huis te gaan! Die nacht helemaal lek geprikt omdat mijn klamboe omdat mijn klamboe een en al gat was. Met de prik weg geur nog om ons heen kwamen we bij het restaurant aan. Ontbijt. Omelet met ham, patat en mango juice. Patat in de morgen past misschien niet helemaal maar dit was de laatste keer dat het kon. Voor twee euro had je een heel menu. Daarna gewinkeld in twee super markten. (boekje voor uitgaven en postpapier)

Terug in de bus kwam er een vrouw met een levende haan in een plastic tasje voor ons zitten. Erg hilarisch. Daarna stapte er een jongen in met handboeien om en een erg treurig gezicht. Zijn begeleider was ook mee. De hele bus (behalve ons) lachtte hem uit. Wij waren erg verbaasd. Was dit een crimineel? Of was het iemand die psygisch niet helemaal in orde was? Het laatste dus. We vroegen het aan een vrouw en de jongen bleek op weg te zijn naar een kliniek. Alles kan hier blijkbaar! Vanaf kadongo nog een laatste ritje op de boda boda naar huis. Daar stond James ( Onze buurman en nachtwaker) al op ons te wachten. Ook bleek Jason ( eén van de belgen) met zijn vrienden er te zijn. Ze bleven logeren en hadden veel fruit meegenomen. Savonds spaghetti met gehakt gegeten en daarna als een blok in slaap gevallen..

Heb deze week keuken dienst en dat is erg leuk. Afwassen, groenten snijden en ugali ( maispap) voor de kindjes maken. Ook mijn vader even opgebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag! 53 alweer. Ook stond ons een verassing te wachten. Bij terugkomst werd ons verteld dat er een nieuw babytje was. Peter van amper 5 dagen oud. Zijn moeder overleed bij de geboorte. Vader heeft geen flauw idee hoe die moet koken/schoonmaken of voor de kinderen te zorgen. Kleine Peter heeft nog acht broers en zussen.. Dit weekend is de begrafenis en Achieng heeft al gevraagd of we meegaan. Op dit moment ben ik in de stad om mijn laptop op te laden ( thuis nog geen stroom). De wcis hier een gat in de grond en je moet opletten dat je nietje kleren natmaakt en je moet met de andere hand de deur dichthouden haha.vanavond gaan we eindelijk de moeder van Achieng ontmoeten! Mama martha. Je krijgt hier de naam mama + de naam van je eerst geboren kind. Morgen gaan we een dagje mee lopen in verschillende gezinnen. Meisjes van achttien jaar oud met een gezin van drie kinderen. Dat gaat nog wel een dagje worden.. Tot volgende week! Bedankt voor de leuke reacties en ook voor de brieven die ik hier krijg!

liefs van Denise.

Back to the reality

Hoi!

Hier weer een update vanuit kenya. Vrijdagmorgen moesten we met een paar kinderen voor controle naar het ziekenhuis. Een paar inentingen, aids en malaria controles. Achieng had ons verteld dat maar 2 kindjes in hope hope aids hadden, dit bleek veel meer te zijn. In de auto had mak over mijn broek geplast haha. in het ziekenhuis bleek de (knappe) dokter niet aanwezig te zijn. Hij was bezig met een besnijdenis en dat kon nog wel even duren. Weer op weg naar huis. Achieng stopte onderweg en wees naar een huis, de broers en zussen van isa (jongetje uit hope home) woonden daar en zorgen voor zichzelf. Isa had geen flauw idee dat we langs zijn huis kwamen. Het is zo'n gek idee dat je deze kinderen niet groot ziet worden. Hoe ziet gift van de documentaire er over 10 jaar uit? Worden ze gelukkig? Hoe kijken ze terug op hun jeugd in hope home? Zaterdagmorgen weer lekker uitgeslapen. Vanmiddag kwamen de belgen weer een dagje op bezoek. Ze logeren nu in een weeshuis met 400(!) kinderen. Opeens was de koelkast weer vol met bier,sap en fruit. Een goede indruk is hier erg belangrijk. Ook kwam zaterdag vera een meisje dat in mombasa heeft gewerkt, ook op bombolulu school waar ik ook heenga. Ze zou een weekje blijven maar vertrok de volgende dag alweer met Winne, om verder door kenia te reizen. Het is dat ik de kinderen erg leuk vind anders was ik graag mee gaan reizen. Veel leuke souvenirs van haar gezien die uit mombasa kwamen. Weet nu al wat ik ga inslaan daar! Ze had verteld dat je inlamu (vlakbij mombasa) ook henna op je handen kon laten tekenen.Leuk!De tijd dat het blijft zitten: Ongeveereen halfjaar. Ik denk dat ik pas.Ook zijn ze zaterdagnacht op de uitkijk gaan zitten voor de ratten ( mij niet gezien!) De ratten waren er na drie kwartier nog niet dus helaas niks gezien. Dinsdag zijn we om 9.30 uur vertrokken met een hele bus vol. 2 kindjes van hope academy gingen een tijdje naar huis en wij mee. Het was zo primitief en ze werden niet eens hartelijk ontvangen door hun ouders. Ze zien het hier soms eerder als een last. Op de terugweg hebben we in kadongo mandaza gekocht een soort van oliebol gekocht. Gisteren moesten we opeens zelf weer koken. Het werd rijst met soja vlees. Gister zijn we met zijn allen naar kadongo gegaan. We waren van plan om te lopen maar halverwege ( nog niet eens) kwamen we boniface tegen dus de verleiding was erg groot om in te stappen. We gingen onze laptops en telefoons opladen in het plaatselijke restaurant. En terug op de moter. Ik had geen flauw idee waar ik de moter man moest vasthouden. Zijn jas viel van ellende uit elkaar. De kenianen moeten de dag van hun leven hebben gehad, vier nederlandse meisjes doodsbang achterop. Deze week heb ik kleuter dienst. Druk! Hoeveel kinderen/armen/benen kunnen er om je heen hangen. Vanmiddag waren we van plan om in de zon te gaan toen een nanny kwam; 'Kom! We make pictures now!'. Snel klaargemaakt, de nanny had een fotograaf geregeld voor een groepsfoto. Erg leuk, de nannys hadden hun werk kleding aan. Ik ben hier alweer bijna vier weken. Aankomend weekend gaan we naar kakamega forest. Het laatste regenwoud van kenia. We gaan met de matatu (Een busje waar zo'n 20 mensen in zitten) Het ligt boven kisumu en je kunt door het park fietsen en ondertussen alle dieren bekijken. Hopen dat het een beetje veilig is.. En snachts blijven we in een hotel in kisumu ( Prijs voor een nachtje: 8 euro) Dus dat moet te doen zijn. Ondertussen lees ik met veel plezier alle reacties! Erg leuk.

Liefs vanuit kabondo.

Troubles in town

Jambo!

Het is ondertussen alweer een week geleden dat ik schreef. De tijd vliegt! Vrijdag hebben we met de belgen spaghetti gegeten en het spel ezelen gespeeld. De belgen hadden ontzettend veel humor want toen we hadden verloren moest eén meisje bij de ratten op zolder kijken en ik moest met een bh op mijn hoofd over het terrein lopen ( ha ha )De belgen zijn nu vertrokken dus dat is weer een stuk rustiger! Zaterdag lekker uitgeslapen en bij de kinderen geweest. Zaterdagavond lagen we in bed toen opeens huisgenootje hanneke riep: 'Dames! Wakker worden er is iemand'. Wij zagen niemand maar zij had duidelijk een negertje gezien die zijn hand door het raam wou steken. Erg slecht geslapen de rest van de nacht.. Zondag ging erg vroeg de wekker. Nette kleren aan, op weg naar de kerk. We hadden met achieng afgesproken om half 9 bij haar te zijn. Bij haar huis aangekomen gingen we pas weg om 10uur. De kerkdienst begon pas om 11.15 uur. Heerlijk die afrikaanse tijd. Toen we bij de kerk aankwamen rijden stond er al een koor te zingen en er waren duizend paar ogen op ons gericht. Toen we plaats namen in de banken kwamen er allemaal meisjes van een kost school om de hand van de 'mzungu' (witte) te schudden. Er kwam een albino voor ons te zitten. Logisch, zij voelt zich natuurlijk ook minder bekeken nu wij er waren. De kerkdienst duurde 2 uur en was alleen maar zingen en muziek maken. Leuk alleen de kerk was doordrongen met zweet -en weet ik wat nog meer-luchtjes. We hadden gevraagd of we smiddags naar kisi konden om boodschappen te doen. We hadden niks meer te eten en te drinken.

Er werd ons verteld dat we voor een 'kleine bijdrage' naar de supermarkt konden. We moesten 5000 ksh. betalen ( 50 euro!) Toen maar gelijk goed veel boodschappen ingeslagen en onderweg veel rondgekeken en fotos gemaakt zodat het een leuk (duur) ritje was. Verder in het weekend lekker in de zon gezeten, een beetje kleur gekregen en maandag weer fris en fruitig aan het werk. Heb de schildpad-handpop gegeven en een kuiken die je kon opdraaien. Viel erg in de smaak. Verder hadden we achieng verteld dat Mak ( een kindje uit hope home) zo warm aanvoelde. Savonds moesten we hem gelijk temperaturen en toen opweg naar het ziekenhuis. Sinds er in januari twee kindjes zijn overleden wil achieng natuurlijk geen enkel risico meer nemen. Het ziekenhuis was erg primitief, vieze vloeren engeen elektriciteit. We werden uitgenodigd om een dagje mee te lopen. Nadat mak was gecontroleerd op malaria ging ik met hem terug op de motor. Had hem met een sjaal aan mij vast geknoopt en toen achterop. Spannend! Hoorde van de motor-man dat veel mensen dachten dat wij een gezinnetje waren. Best logisch ook met zon kindje ertussen in. Gisteravond was trouwens wel het hoogtepunt van de bende in huis. Toen we net in bed lagen hoorde we schalen in de keuken op de grond vallen en vanmorgen was het echt erg. Het hele huis is nu opgeruimd en schoongemaakt. Ook mijn telefoon is weer terug! Hij was inderdaad bij de buurjongen en die had de simkaart doormidden gebroken omdat die wist dat je hem daarna niet meer kon gebruiken. Gelukkig nu weer alles voor elkaar. Zodra ik uit huis ga koffer op slot, telefoon en camera opgeborgen. verder hebben we nu elke nacht een nachtwaker! Super fijn. James de buurman ( ja de vader van de telefoondief) is er elke nacht om de wacht te houden tegen vervelende beesten en diefjes. Voor de rest ben ik al erg gewend aan het primitieve leventje. Spring al een gat in de lucht als we even elektriciteit hebben maar vanmorgen hadden termieten een weg gekauwd in de muur en voor een deel aan onze schoenen.

Vorige week donderdag was huigenootje juun jarig we gingen om vier uur richting de stad. We liepen over de plaatselijke markt waar ik echt de schrik van de dag kreeg. Of je werd aangestaard of mensen plukken aan je of schudden je hand. Een oud vrouwtje probeerde dat ook dus vriendelijk gaf ik mijn hand. Na 5 minuten handen schudden en lachen probeerde ik mijn hand terug te trekken. De vrouw werd kwaad en begon me te knijpen en me overal aan te raken. Later bleek dat deze vrouw niet goed was. In het restaurant (lees: oud krot) gingen we eten. Ugali met vlees. Overal om ons heen zaten mannetjes te drinken. Stiekem met kleine alcohol flesjes onder tafel. Hier drinken ze om te vergeten. Het was best gezellig met de muziek erbij tot de elektriciteit uitviel. We zaten in het donker en zagen alleen de (soms) witte tanden van de bevolking.

Verder... time flies! Ga over 71 dagen alweer naar huis. Dus ga er nog maar even goed van genieten, veel kindjes knuffelen en in de zon zitten. Kwa heri vanuit bloedhete/hagelende kenia!~

p.s. bedankt voor alle lieve reacties! erg leuk om te lezen.

Back to the basics

Lieve vrienden en familie,

Ten eerste wil ik jullie heel erg bedanken voor de donaties en de lieve reacties op het vorige verhaal. Ik heb erg leuk babykleding/ondergoed en wat speelgoed kunnen kopen. Dekleding komt erg goed van pas!Wetrekken de jongetjes een blouse met een spijkerbroek aan, en de meisjes een lief jurkje.

Eindelijk na een week een tweede verhaal. Er is weer genoeg gebeurd om over te vertellen. Na vorige week woensdag nog elke nacht last gehad van geluiden in de keuken en de prullenbak die omlag maar het went vanzelf! Vrijdag was ik ook best moe van de hele week werken ( ahum) en de kindjes waren erg vervelend. Ruzie maken, elke minuut een andere broek vol plassen.. Als oplossing heb ik ze allemaal in een schommelpaard gezet, lekker rustig! Zaterdagmorgen willen we uitslapen maar dat wordt verstoord omdat ze willen schoonmaken. Schoonmaken? Hier? In kenia?! Later is het duidelijk waarom, Er komen belgische jongens en aangezien belgen veel sponsoren moet alles super schoon zijn. Opeens komt er bier en cola in huis, worden de ramen gelapt en de nanny's trekken hun werk kleding aan. Zondagmorgen staan we om 6uur op om vervolgens om half 7 naar het kisumu airport te vertrekken. De belgen ophalen. Na drie uur wachten op het vliegveld zijn ze er nog niet, krijgen we een telefoontje dat ze pas de volgende dag aankomen. Aaaargh! Typisch afrikaans dit. Dan maar een uitje naar de grote supermarkt. De volgende middag zitten de belgen opeens wel bij ons thuis. Ze komen voor de waterleiding en zijn nog niet helemaal gewend aan het afrikaanse leven. ( weinig elektriciteit) Dus hun laptops liggen de hele dag te laden.

Ook al heb ik mezelf beloofd om niet voor de zoveelste keer mee te gaan naar kisumu airport we gaan de volgende dag toch weer mee. Vandaag komen twee andere nederlandse vrijwilligers aan. De planning is om om elf uur te vertrekken maar omdat Boniface ( man van achieng) nog bezig is met de stapelbedden in mekaar te zetten vertrekken we om 12uur. De meisjes arriveren gelukkig op tijd en ze kijken hun ogen onderweg uit. Ik kijk er niet eens meer op van een koe midden op de weg of een vrouw met 20 bananen op haar hoofd. Tip van de dag die ik wel eerder had willen weten; Trek geen wit aan. Mijn ooit witte jurk is nu zwart. Als we thuis aankomen vertrekken we gelijk weer naar het huisje aan de rivier. We gaan daar eten omdat eén van de belgen jarig is.

Het huisje is zo mooi! We gaan in een bootje door het meer varen. Als we terugkomen horen we afrikaanse muziek en staat het eten klaar (Rijst en Ugali) Het hele dorp rukt uit om deze bijzondere gebeurtenis mee te maken. Zes blanke mensen is natuurlijk ook heel bijzonder.. We dansen op de muziek tot het echt donker is. Een lief meisje die daar in de buurt woont valt op mijn schoot in slaap. Typisch afrikaans met dikke lippen en rasta vlechtjes. Haar moeder zit thuis terwijl het meisje amper 5 jaar oud is. Het vuur wordt over de hele grond verspreid om zo de mieren dood te maken. Vrouwen dansen met hun baby nog op hun rug. Als we weer terug gaan zit het hele busje propvol. Boniface, die moet rijden heeft hartstikke veel op. Hij vraagt aan mij of ik mijn motor rijbewijs heb ( nee) en of ik een keer achterop wil ( ja!).

Nu we met 4 meisjes op een kamer slapen lijkt het net een studentenhuis/logeerpartijtje. Gister begon als een heerlijk uitslaap dagje. We hadden die dag vrij. De hele dag kletsen we over van alles. Savonds gaan we in het prieeltje eten en als ik terugkom op de kamer ligt het hele bed vol met takken, tuinslangen en mijn telefoon is weg. Paniek! Iedereen zoekt mee maar hij is nergens te vinden. Hoevaak ben ik dat ding wel niet kwijt geweest en lag die weer op een gekke plek. We bellen achieng en zij vraagt wie die dag is langs geweest. Niemand, Ja alleen het buurjongetje Eric maar dat is zo'n schatje. Achieng zegt: 'weten jullie dan niet dat hij een dief is?! Hij mag niet op het terrein komen!'. Ja hoe moeten wij dat weten? We kletsen over alle jongetjes die in de buurt wonen. Allemaal leuk en aardig maar mijn telefoon is nog steeds weg! Achieng zegt gelijk te gaan zoeken. 3u later hebben we nog niks gehoord. Als we op haar bellen moet ze nog gaan zoeken. Even later komt ze inderdaad met mijn telefoon aan lopen. Leuk, maar de simkaart ontbreekt. Blijkt dat het zogenaamd lieve jongetje de simkaart er expres uit gehaald heeft omdat je dan niks meer aan de telefoon hebt. Vandaag ( of morgen...) gaan ze een nieuwe simkaart regelen. Voor de rest hebben we een nieuw werk schema gekregen. Ik sta vanaf maandag op de 'was afdeling' en mag de hele dag kleding schoonmaken en uitwringen. Na een week stappen we over op het baby huis,kleuter huis of de keuken. Ik kan zeker wel zeggen dat het leven niet saai is, elke dag gebeurt er wel iets.

De avond nadat we bij de rivier waren geweest lag een (toen nog) nieuw brood helemaal afgevreten in de keuken. Er was duidelijk aan geknaagd. Leuk, dan ga je echt met een gerust gevoel slapen (NOT). Voor de rest vermaak ik me nog steeds erg goed. Het is nog elke dag leuk om naar de kindjes te gaan en in huis is het erg gezellig met muziek en films.

Liefs uit het snikhete Kenia!

P.s Ik hoorde dat het in nederland ging sneeuwen?

Into the wild

Lieve vrienden en familie.

De vlucht is goed verlopen. Zat naast een schot met een kilt aan en hoge sokken en hij klom steeds over me heen als die naar de wc moest. Niet echt aantrekkelijk.. Ik kwam om 7uur op nairobi airport aan. Op schiphol hadden ze gezegd dat mijn koffers automatisch mee gingen maar dat was dus niet het geval. Ik vroeg aan een vrouw of ze me kon helpen en ze zei 'ja hoor pak je koffers maar dan breng ik je naar domestic flights.' Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik bij haar terug kwam zei ze: 'verdwijn uit me ogen! Ik heb je net al geholpen,' En ze schudde met haar hoofd van ga weg. Na aan een mannetje ( die verschrikkelijk stonk!!) te hebben gevraagd of hij mee liep kwamen we aan bij domestic flights. Toen hij mij had geholpen en ik ingecheckt had zei hij 'cola cola?!?!?'als jewit bent denken ze hier dat je super rijk bent.

Toen om 10 uur in het kleine vliegtuigje richting kisumu. Ook dat was luxe, had een rij stoelen voor mezelf en we kregen steeds eten en drinken. Na een halfuurtje kwamen we aan op kisumu airport. Ik kon er niet normaal lopen zonder dat er werd gevraagd: 'taxi?? I bring you to hotel? Or you come with me?'. Gelukkig zag ik na een tijdje een busje van hope home met een wit meisje erin. Dit moest wel het goede busje zijn. Het was super warm en we gingen eerst nog naar de nakumatt, een soort van albert heijn xxxxl waar je echt alles kon vinden. Ook nederlandse spullen. Helaas zijn de nederlandse rijstwafels en sultana's al bijna op.

Onderweg keek ik echt mn ogen uit, overal liepen mensen met van alles op hun hoofd. De eén liep in vodden en de ander netjes omdat hij uit de kerk kwam. ( Zo'n kerkdienst duurt ong. 5uur) En toen kwam er nog een lekke band, kwam vast doordat ik 3 koffers bij me had. Ze hadden me al gewaarschuwd voor een slechte weg maar het laatste was echt erg. We zaten gewoon te stuiteren in de bus.

Het appartement is erg mooien groot! Alleen geen elektricteit de eerste dagenOverdag is dit niet erg maar savonds waren we allebei best bang haha. Met alleen een klein kaarsje bij ons zaten we in het donker op de bank. Niet echt gezellig.. Gelukkig hadden we een laptop,muziek en nederlandse dvds bij ons.

Nu ( woensdag) gelukkig weer licht! Toen we vanmorgen in de keuken kwamen lag de prullenbak om en overal was aan geknaagd en gekauwd. Ratten dus. Komt mijn insecten spray toch nog van pas. Op dit moment hebben we pauze en zijn de kinderen aan het slapen. Ze zien er lief uit maar zijn ontzettend ontdeugend.. Vanmorgen hoorde ik een 'prrrr' geluid en had er dus eentje de hele stoel vol gepoept. De eerste avond hadden we bij achieng gegeten en toen we terugliepen hoorde ik opeens een lachje en toen iemand die me vastpakte. De buurjongetjes vinden het erg leuk om je aan het schrikken te maken en staan hier ook de hele dag achter hek om biscuits en cookies te smeken. Dit weekend komen er belgische mannen die de waterleiding komen maken, dus dat is wel gezellig!

Voor de rest is het hiererg gezellig metjuun en de babys.haha en wat een hitte! Gelukkig nog geen ratten gezien en hoop dat dat zo blijft.

Hoe is het in nederland?

Liefs Denise