Lieve vrienden en familie.

Er is alweer een week voorbij, een week waarin veel is gebeurd! Donderdag de 19^e kwam het telefoondiefje naar me toe. Na hem een hele poos niet gezien te hebben kwam hij nu zijn excuses aanbieden. Erg netjes van hem. Had deze week kleuter-dienst. Wat kunnen die druk zijn! Dansen, zingen, spelen en ruzie maken. Aan het eind van de dag ben ik echt uitgeput. In hope home bij de babys voelde ayoub wel erg warm aan. We hebben onze thermometer gehaald ( die hebben ze hier niet) en hem opgemeten. Hij had 39,7 graden koorts! Helaas konden we niet bij het ziekenhuis komen door een lekke band. Ons wordt dan beloofd dat ze hem de volgende dag meenemen naar het ziekenhuis. Helaas komt hier niks van terecht. You can't hurry Africa! Vrijdagmorgen kreeg ik een hele rare sms van een keniaans nummer: You have received ksh.3,8500.00 from peter njoroge. Wie was deze peter? We zijn er mee naar Achieng gegaan en zij kende hem ook niet. Ze zij dat de sms ook niet afkomstig was van een provider. De geheimzinnige Peter belde en zei dat hij een fout had gemaakt met geld overmaken. Of ik het even terug wou betalen! Maar ik had helemaal geen geld ontvangen. Hij zei bid voor jezelf en voor mij en dan krijg ik het geld wel terug. Ja leuk, kon wel gaan bidden maar ik was zeker niet van plan om hem geld te geven. Toen hij weer belde nam Achieng op en zei dat hij een dief was en dat wij niet in zijn grapjes trappen. De man beveelde haar om mij weer aan de telefoon te geven. Ze zei dat ik haar dochter was en dat hij op moest houden met bellen. Gelukkig geen last meer gehad. Daarna liep ik door naar de babys. Ik zag Marry ( een nanny) huilen en vroeg wat er was. Het bleek dat Achieng erg boos was geworden omdat Ayoub erg ziek was en zij niet gebeld heeft. Toevallig was mijn huisgenootje eerder met bellen. Ik snap Achieng ook wel, ze heeft in Januari twee kindjes verloren dus je wil er alles aan doen om dit te voorkomen.

Zaterdagmorgen. De wekker gaat al om 6 uur. We gaan rondreizen! Om 7uur zitten we nog slaperig op de boda-boda's ( moters) te wachten die ons naar Kadongo zullen brengen. Om half 8 is er nog geen moter te bekennen. We besluiten te gaan lopen, gelukkig komen we ze onderweg tegen. In kadongo gaan we op zoek naar een matatu om ons naar kisumu te brengen. We krijgen een plekje achterin en moeten net zo lang wachten tot de hele bus vol is. Een matatu is een personen busje geschikt voor twaalf mensen. Hier wordt net zolang gepropt tot er overal armen hoofden en benen uit de ramen steken. Op een gegeven moment konden we niet verder omdat de weg was ingezakt. Ik was wel even bang. We moesten omrijden via een gevaarlijke modder weg. Mijn gelovige huisgenootje heeft even een schietgebedje voor ons gedaan. Na twee uurtjes kwamen we in Kisumu aan. Vanuit daar hebben we weer een matatu gepakt naar Kayega. Daar kwamen honderden mannetjes op ons af of we een moter ritje wilden en weet ik wat nog meer. Gelukkig was daar Smith, eigenaar van het hotel en tevens onze reisgids. Ik ging bij hem achterop en hij vroeg of ik moter rij les van hem wou om zo mijn rijbewijs te halen. Volgens hem had iedereen die op een moter reed hier een rijbewijs. Geloof er niks van, er rijden ook jochies van 12 jaar op. Ons hotel stond midden in de busjes. Het blue shoulderd questhouse. Erg bekend bij backpackers. Het waren typisch Afrikaanse hutjes. We hadden een halfuurtje om ons op te frissen en toen vertrokken we voor een shortwalk (2,5uur) naar de bossen. Het Kakamega Rainforest. Het laatste regenwoud van Kenia. Toen we net in het bos waren begon het heel hard te regenen. Even schuilen bij de gids onder zijn paraplu. Er kwam een man aan lopen, helemaal doorweekt van de regen. Zonder schoenen en mét groot slagersmes. Hij zag er eng uit en was dronken. Dit bleek de broer van onze gids te zijn. Was dit dan een act? Of was het echt? We weten het nog steeds niet. Onze gids was erg enthousiast en stopte ongeveer bij elke boom. Leuker waren de aapjes die van boom naar boom slingerden. Aan het eind moesten we 600 kes (6 euro ) betalen voor het wandelen.

Savonds erg vroeg gaan slapen omdat de wekker alweer om 04.00 ging. Weer een wandeling! De zogenaamde Sunrise Walk. Het was nog donker en had erg weinig aan mijn mini -zaklampje. We kwamen langs een klein schuurtje waar het leek alsof er dertig honden werden geslacht. Ze waren in tongen aan het spreken. Na twee uur wandelen begon de klimtocht. Steil omhoog op de Nyali Hills. Om zeven uur waren we eindelijk boven. Wat een uitzicht! De zon kwam net op en je kon heel kakamega forest zien. Na veel flessen drinken en fotos weer terug naar beneden. Stuk makkelijker. Om 10 uur waren we terug bij het hotel. Snel ingepakt en uitgecheckt. Onze boda-boda mannen stonden al klaar. Ik ging samen met mijn huisgenootje bij iemand achterop. Had voor het eerst eens niet het gevoel dat ik er af kon vallen. Zat middenin, voelde me net een geplette sandwich. Toen we in Kayega van de moter afstapten waren de twee andere huisgenootjes kwijt. Ze stonden net achter een matatu busje. Toen weer compleet waren gingen we met de matatu richting kisumu. Toen met de tuktuk (Elektrische fiets taxi, erg koud en luchtig) naar Hippo point. We hoopten nijlpaarden te zien. We hadden uitzicht over het hele victoriameer. Kindjes werden hierin gewassen en mannetjes zaten met hun roeiboten vast in de moeras planten. Er kwamen twee rood geblokte doeken op ons af. Masai jongens! De masai is een bekende bevolkingsgroep hier in Kenia. Veel leven hier in het Masai-Mara gebied. Ongeveer honderd kilometer van ons vandaan. Maar de meeste Masai leven in Tanzania. Je herkent ze aan hun rood geblokte doeken en vele sieraden. Een erg leuk gesprek gehad over een huwelijk tussen masai en mzungu ( witte). Ze waren zeker van plan om met een witte te trouwen. Ze hebben de mogelijkheid om vier vrouwen te trouwen! Nadat we foto's met ze hadden gemaakt vroegen ze ons 200 Kes! Dit blijkt heel gewoon te zijn. Ze worden overal zo aangestaard dat ze er geld voor vragen.

Hotel nummer twee was niks vergeleken bij nummer 1. Het hotel was een soort van blokkendoos. Wat wel erg fijn was, een warme douche! Wat kun je van zulke kleine dingen blij worden! Savonds uit eten in een erg leuk restaurant. Leuke muurschilderingen en een nog leukere menukaart! Voor het eerst in lange tijd konden we weer patat,vis en fruitsalades eten. We kregen een tissue op tafel gegooid met de tekst: 4 on 4. Can we join you? If yes smile to us. If no blow your nose with tissue. Voorzichtig keken we naar de richting waar de tissue vandaan kwam. Vier Hindoe's keken met waterige dronken oogjes zaten schaapachtig naar ons te lachen. Ze kwamen bij ons zitten. Het was echt een stel bij elkaar! Nummer 1 was echt type anabool veels teveel muscles en zonnebank bruin. Nummer 2 raakte maar niet uitgepraat over zijn Colgate perfect white tandpasta smile. En de andere twee waren vol van zichzelf. Tijd om naar huis te gaan! Die nacht helemaal lek geprikt omdat mijn klamboe omdat mijn klamboe een en al gat was. Met de prik weg geur nog om ons heen kwamen we bij het restaurant aan. Ontbijt. Omelet met ham, patat en mango juice. Patat in de morgen past misschien niet helemaal maar dit was de laatste keer dat het kon. Voor twee euro had je een heel menu. Daarna gewinkeld in twee super markten. (boekje voor uitgaven en postpapier)

Terug in de bus kwam er een vrouw met een levende haan in een plastic tasje voor ons zitten. Erg hilarisch. Daarna stapte er een jongen in met handboeien om en een erg treurig gezicht. Zijn begeleider was ook mee. De hele bus (behalve ons) lachtte hem uit. Wij waren erg verbaasd. Was dit een crimineel? Of was het iemand die psygisch niet helemaal in orde was? Het laatste dus. We vroegen het aan een vrouw en de jongen bleek op weg te zijn naar een kliniek. Alles kan hier blijkbaar! Vanaf kadongo nog een laatste ritje op de boda boda naar huis. Daar stond James ( Onze buurman en nachtwaker) al op ons te wachten. Ook bleek Jason ( eén van de belgen) met zijn vrienden er te zijn. Ze bleven logeren en hadden veel fruit meegenomen. Savonds spaghetti met gehakt gegeten en daarna als een blok in slaap gevallen..

Heb deze week keuken dienst en dat is erg leuk. Afwassen, groenten snijden en ugali ( maispap) voor de kindjes maken. Ook mijn vader even opgebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag! 53 alweer. Ook stond ons een verassing te wachten. Bij terugkomst werd ons verteld dat er een nieuw babytje was. Peter van amper 5 dagen oud. Zijn moeder overleed bij de geboorte. Vader heeft geen flauw idee hoe die moet koken/schoonmaken of voor de kinderen te zorgen. Kleine Peter heeft nog acht broers en zussen.. Dit weekend is de begrafenis en Achieng heeft al gevraagd of we meegaan. Op dit moment ben ik in de stad om mijn laptop op te laden ( thuis nog geen stroom). De wcis hier een gat in de grond en je moet opletten dat je nietje kleren natmaakt en je moet met de andere hand de deur dichthouden haha.vanavond gaan we eindelijk de moeder van Achieng ontmoeten! Mama martha. Je krijgt hier de naam mama + de naam van je eerst geboren kind. Morgen gaan we een dagje mee lopen in verschillende gezinnen. Meisjes van achttien jaar oud met een gezin van drie kinderen. Dat gaat nog wel een dagje worden.. Tot volgende week! Bedankt voor de leuke reacties en ook voor de brieven die ik hier krijg!

liefs van Denise.