Lieve allemaal,

Op twee juni vertrokken mijn huisgenootje + vriend. Ze gingen een safari doen en daarna de laatste dagen vakantie vieren in een hotel. Smiddags ben ik opnieuw naar het politiebureau geweest. Een papier voor de verzekering laten maken met wat allemaal gestolen is. Ik ging natuurlijk niet alleen, begrijp je wel! Het had overdag best gekund omdat het dan licht is en er veel mensen zijn. De volgende dagen had ik ook vrij omdat het weekend is. Af en toe in de zon gezeten en voor de rest veel binnen. Twijfelde erg of ik naar huis wou gaan. Ik was al tien weken hier en had best zin om mijn familie weer te zien en om in een normaal bed te slapen. Vier juni zijn we wéér naar het politiebureau gegaan. De broer van de jongen die vast zat/zit belde mij steeds op en zei dat ik er voor moest zorgen dat hij vrijkwam. Later belde hij weer en deed hij net alsof hij van de politie was en dat ik onmiddellijk moest komen. Het idee om richting huis te gaan was toch wel erg aantrekkelijk. Natuurlijk een beetje door wat er gebeurd was, voelde me niet meer veilig in de stad. En ik zat ook alleen in het vrijwilligershuis. Dus tja niet echt gezellig! Gisteravond had de sos centrale dienst gebeld. Zij regelen dan een nieuwe vlucht voor je. Ze vroegen wat er gebeurd was en hoe veilig ik me nog voelde. Zij begreep wel dat ik naar huis wilde, helaas maakte niet zij de beslissing maar de verzekering. Ook vertelde ze me wel dat ik dan naar het ziekenhuis moest in Mombasa. Voor een psygische test. Om aan te tonen dat ik niet shock ben en dat ze door mij geen nood landing hoeven te maken. Beetje overdreven, was dan wel beroofd maar niet gek in mijn hoofd daardoor! Savonds toch naar buiten geweest om eten te halen, wel samen met alex. Alex is een vriend van de mensen van de organisatie. Hij regelde ook mijn citytour en ging steeds mee naar de politie.

De volgende morgen werd ik vroeger wakker gebeld door de huishoudster. Of ik de deur wou opendoen. Ze had al van mijn verhaal gehoord en vond het erg jammer dat ik naar huis wou. Ondertussen kwam het huisgenootje terug van safari. Ze ging alleen haar koffers pakken en toen door naar het hotel. Ik zou geld van haar lenen voor de komende tijd. Ook kreeg ik een bericht dat het ziekenhuis niet meer hoefde. Ze hadden door de telefoon al kunnen horen dat ik wel in staat was om te vliegen en geen gekke dingen zou doen. Ik mocht dus vliegen! Als eerste gingen we mijn vliegticket in een internetcafe uitprinten. Smiddags gingen we naar old town om souvenirs te kopen. Alex leende de auto van een vriend en zo zaten we niet in een overvolle bus. De eerste souvenir winkel was van een heel oud vrouwtje. Ik kocht wat dingen en daarna gaf ze mij een armband cadeau. Dit bleek overigens erg normaal te zijn in de volgende winkels kreeg ik ook steeds iets cadeau. Ik was op zoek naar mooie kanga's ( omslag doeken die de vrouwen in kenia dragen) Had alleen erg veel moeite om een goede te kiezen omdat ik niks zag. De winkels zitten in erg oude gebouwen en hadden dus ook geen elektriciteit. Bij sommige winkels was dit wel zo maar deden ze het alleen aan als er een toerist in de winkel was. Toen weer op weg met de auto naar huis. Ik zou namelijk al vannacht vliegen! Toen we in de auto zaten werd ik gebeld door de vrouw van de sosdienst. Er was iets met mijn ticket maar ze vond het verstandiger om dit eerst aan mijn moeder te vertellen. Thuis wat gegeten en de souvenirs in de koffer gestopt. Ik had nog wat keniaans geld wat op moest dus samen met alex langs de supermarkt. Savonds met mama geskypt. Voor het eerst met beeld, maakte nu toch niet meer uit ik ging toch naar huis. Mama zou dan wel volgende week komen. Ook met haar samen zou ik me niet veilig voelen. Ze zei dat ze het niet eens zo erg vond als ik naar huis wou, kwam ik naar huis. We gaan wel ergens anders vakantie vieren

We zouden die nacht om drie uur richting mombasa airport vertrekken. Twijfelde of ik opbleef maar viel rond elf uur in slaap. Om drie uur (veelste vroeg!) mijn spullen gepakt en toen vertrokken we. We waren na 45 minuten al op het vliegveld. Om half vijf ging ik naar binnen om in te checken. Daar vertelde ze mij dat mijn volgende vlucht ( nairobi-amsterdam) vertraging zou hebben. Ik wachtte bij de gate maar om 5 uur was er nog geen boarding time. We zouden een béétje vertraging hebben. Het werd tien uur, twaalf uur en zelfs twee uur. Het hele vliegveld was vol met mensen. Er was nog geen een vliegtuig vertrokken vandaag. Het probleem lag bij nairobi. Iets met het vliegveld. Eindelijk gingen we dan om drie uur. Zat pas net lekker in het vliegtuig met wat drinken toen we gingen landen. Zoveel vertraging voor een halfuurtje vliegen! In nairobi wachtte ik bij de band voor mijn koffers. Alle koffers kwamen voorbij, alle mensen vertrokken. De band gaf aan dat dit alles was. Waar waren mijn koffers? Wat was er nu weer aan de hand. Een medewerker zou voor me gaan zoeken. Had het helemaal gehad. Keek uit naar nederland waar alles wel geregeld was. Na een poos kwam ze aan met mijn koffers. Ze zaten in het verkeerde vliegtuig! En ik had geluk gehad dat dat vliegtuig ook was aangekomen in Nairobi. Met mijn karretje probeerde ik aan de overkant van de weg te komen. Van domestic flights naar international flights. Ik kwam met geen mogelijkheid de hoge stoep op. Ja wat wil je met drie koffers. Om mij heen stonden genoeg mensen te kijken maar hulp aan bieden? Ho maar. Ik liep naar binnen en wou gaan inchecken. Daar werd mij verteld dat ik de vlucht had gemist. Ja dat wist ik zelf ook wel! Die zou vanmorgen om 8.45 uur al vertrekken maar toen zat ik nog op mombasa airport. Mijn ouders hadden thuis al op internet gekeken en wisten dat er nog een klm vlucht ging om 22.30 uur. De stewardess zei: ‘ja allemaal leuk en aardig maar wij zijn geen klm. En waarom ga je niet gewoon een nachtje in een hotel en vlieg je lekker morgen?'. Ik legde haar uit dat ik vanaf vier uur snachts op het vliegveld was ( Het was inmiddels 18.30uur) en dat met spoed richting huis moet omdat er iemand ziek was. ( Is niet zo maar dit kon nog wel eens helpen) Ik werd weer naar buiten gestuurd met mijn koffers om een nieuw ticket te laten uitprinten. Toen in de rij bij klm air france. Weer opnieuw mijn verhaal. Na een hele hoop moeite en een overdreven verhaal kreeg ik eindelijk mijn ticket. Ik wachtte bij de gate. Om 9uur was het boarding time.

Op de heenweg had ik ook al in zo'n soort vliegtuig gezeten maar was toch weer verbaasd. Wat was dit luxe! Keuze uit verschillende nederlandse kranten en in het vliegtuig was plek voor 400 mensen! Ik zat naast twee somalische mannen die nu in zweden woonde. Ze hadden allerlei vragen over nederland. Leek het op zweden? En kwam ik daar zelf ook niet vandaan? Nog voordat we opstegen sliep ik al. Werd wakker toen we avond eten kregen. Goed geslapen en de volgende morgen kregen we om 04.30 ontbijt. Ik kon op mijn tv-schermpje niet alleen muziek uit alle landen luisteren ook films en tv series kijken. Om kwart voor 6 landen we en had ik gelukkig binnen no time mijn koffers. Wat fijn om weer eens nederlands te praten. In kenia keek ik raar op en riep ik automatisch: Mzungu! Als ik een blanke zag.

Op dit moment ben ik twee dagen thuis en ben ik alweer bijna gewend aan ons ‘luxe nederlandse leventje'. Voor het eerst een warme douche, lekker avondeten en televisie kijken! Het zou goed zijn als we hier niet aan wennen en dus nog steeds beseffen wat we hebben. Wat heb ik veel meegemaakt de afgelopen tijd. Indrukwekkende dingen, Mooie dingen etc. Lijkt me erg fijn om een keer wat te horen. Hoe het met de baby's gaat, zijn ze dan nog steeds gezond? Een keer wat anders eten dan brood met pindakaas en savonds ugali of bonen. Nooit meer in een overvolle stinkende bus, nooit meer de lieve babytjes vasthouden, nooit meer achterop een boda-boda om zo het landschap van kenia te zien, nooit meer bang hoeven te zijn voor geluiden uit de keuken en rare beestjes die snachts in je bed kruipen, nooit meer onder een klamboe slapen, nooit meer thee met veel melk en suiker drinken (yes!), nooit meer kletsen met de nannys over het cultuur verschil. Nooit meer je van top tot teen te hoeven insmeren met deet, Nooit meer de eeuwige mzungu zijn. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Heb echt een ontzettend leuke tijd gehad die ik ook zeker niet ga vergeten.Heb er erg veel van geleerd. Maar het belangrijkste; Hoop dat ik wat nuttigs heb kunnen doen, deze weesjes liefde en aandacht geven een stukop weg helpen inhun leven.Ook in mombasa heb ik een stukje van me hart achtergelaten. Voor alle lieve hardwerkende leerlingen die zelfs in het weekend naar school komen om te leren, en voor iedereen die het leven van al deze weesjes onvergetelijk maakt..