Final destination; Home

Lieve allemaal,

Op twee juni vertrokken mijn huisgenootje + vriend. Ze gingen een safari doen en daarna de laatste dagen vakantie vieren in een hotel. Smiddags ben ik opnieuw naar het politiebureau geweest. Een papier voor de verzekering laten maken met wat allemaal gestolen is. Ik ging natuurlijk niet alleen, begrijp je wel! Het had overdag best gekund omdat het dan licht is en er veel mensen zijn. De volgende dagen had ik ook vrij omdat het weekend is. Af en toe in de zon gezeten en voor de rest veel binnen. Twijfelde erg of ik naar huis wou gaan. Ik was al tien weken hier en had best zin om mijn familie weer te zien en om in een normaal bed te slapen. Vier juni zijn we wéér naar het politiebureau gegaan. De broer van de jongen die vast zat/zit belde mij steeds op en zei dat ik er voor moest zorgen dat hij vrijkwam. Later belde hij weer en deed hij net alsof hij van de politie was en dat ik onmiddellijk moest komen. Het idee om richting huis te gaan was toch wel erg aantrekkelijk. Natuurlijk een beetje door wat er gebeurd was, voelde me niet meer veilig in de stad. En ik zat ook alleen in het vrijwilligershuis. Dus tja niet echt gezellig! Gisteravond had de sos centrale dienst gebeld. Zij regelen dan een nieuwe vlucht voor je. Ze vroegen wat er gebeurd was en hoe veilig ik me nog voelde. Zij begreep wel dat ik naar huis wilde, helaas maakte niet zij de beslissing maar de verzekering. Ook vertelde ze me wel dat ik dan naar het ziekenhuis moest in Mombasa. Voor een psygische test. Om aan te tonen dat ik niet shock ben en dat ze door mij geen nood landing hoeven te maken. Beetje overdreven, was dan wel beroofd maar niet gek in mijn hoofd daardoor! Savonds toch naar buiten geweest om eten te halen, wel samen met alex. Alex is een vriend van de mensen van de organisatie. Hij regelde ook mijn citytour en ging steeds mee naar de politie.

De volgende morgen werd ik vroeger wakker gebeld door de huishoudster. Of ik de deur wou opendoen. Ze had al van mijn verhaal gehoord en vond het erg jammer dat ik naar huis wou. Ondertussen kwam het huisgenootje terug van safari. Ze ging alleen haar koffers pakken en toen door naar het hotel. Ik zou geld van haar lenen voor de komende tijd. Ook kreeg ik een bericht dat het ziekenhuis niet meer hoefde. Ze hadden door de telefoon al kunnen horen dat ik wel in staat was om te vliegen en geen gekke dingen zou doen. Ik mocht dus vliegen! Als eerste gingen we mijn vliegticket in een internetcafe uitprinten. Smiddags gingen we naar old town om souvenirs te kopen. Alex leende de auto van een vriend en zo zaten we niet in een overvolle bus. De eerste souvenir winkel was van een heel oud vrouwtje. Ik kocht wat dingen en daarna gaf ze mij een armband cadeau. Dit bleek overigens erg normaal te zijn in de volgende winkels kreeg ik ook steeds iets cadeau. Ik was op zoek naar mooie kanga's ( omslag doeken die de vrouwen in kenia dragen) Had alleen erg veel moeite om een goede te kiezen omdat ik niks zag. De winkels zitten in erg oude gebouwen en hadden dus ook geen elektriciteit. Bij sommige winkels was dit wel zo maar deden ze het alleen aan als er een toerist in de winkel was. Toen weer op weg met de auto naar huis. Ik zou namelijk al vannacht vliegen! Toen we in de auto zaten werd ik gebeld door de vrouw van de sosdienst. Er was iets met mijn ticket maar ze vond het verstandiger om dit eerst aan mijn moeder te vertellen. Thuis wat gegeten en de souvenirs in de koffer gestopt. Ik had nog wat keniaans geld wat op moest dus samen met alex langs de supermarkt. Savonds met mama geskypt. Voor het eerst met beeld, maakte nu toch niet meer uit ik ging toch naar huis. Mama zou dan wel volgende week komen. Ook met haar samen zou ik me niet veilig voelen. Ze zei dat ze het niet eens zo erg vond als ik naar huis wou, kwam ik naar huis. We gaan wel ergens anders vakantie vieren

We zouden die nacht om drie uur richting mombasa airport vertrekken. Twijfelde of ik opbleef maar viel rond elf uur in slaap. Om drie uur (veelste vroeg!) mijn spullen gepakt en toen vertrokken we. We waren na 45 minuten al op het vliegveld. Om half vijf ging ik naar binnen om in te checken. Daar vertelde ze mij dat mijn volgende vlucht ( nairobi-amsterdam) vertraging zou hebben. Ik wachtte bij de gate maar om 5 uur was er nog geen boarding time. We zouden een béétje vertraging hebben. Het werd tien uur, twaalf uur en zelfs twee uur. Het hele vliegveld was vol met mensen. Er was nog geen een vliegtuig vertrokken vandaag. Het probleem lag bij nairobi. Iets met het vliegveld. Eindelijk gingen we dan om drie uur. Zat pas net lekker in het vliegtuig met wat drinken toen we gingen landen. Zoveel vertraging voor een halfuurtje vliegen! In nairobi wachtte ik bij de band voor mijn koffers. Alle koffers kwamen voorbij, alle mensen vertrokken. De band gaf aan dat dit alles was. Waar waren mijn koffers? Wat was er nu weer aan de hand. Een medewerker zou voor me gaan zoeken. Had het helemaal gehad. Keek uit naar nederland waar alles wel geregeld was. Na een poos kwam ze aan met mijn koffers. Ze zaten in het verkeerde vliegtuig! En ik had geluk gehad dat dat vliegtuig ook was aangekomen in Nairobi. Met mijn karretje probeerde ik aan de overkant van de weg te komen. Van domestic flights naar international flights. Ik kwam met geen mogelijkheid de hoge stoep op. Ja wat wil je met drie koffers. Om mij heen stonden genoeg mensen te kijken maar hulp aan bieden? Ho maar. Ik liep naar binnen en wou gaan inchecken. Daar werd mij verteld dat ik de vlucht had gemist. Ja dat wist ik zelf ook wel! Die zou vanmorgen om 8.45 uur al vertrekken maar toen zat ik nog op mombasa airport. Mijn ouders hadden thuis al op internet gekeken en wisten dat er nog een klm vlucht ging om 22.30 uur. De stewardess zei: ‘ja allemaal leuk en aardig maar wij zijn geen klm. En waarom ga je niet gewoon een nachtje in een hotel en vlieg je lekker morgen?'. Ik legde haar uit dat ik vanaf vier uur snachts op het vliegveld was ( Het was inmiddels 18.30uur) en dat met spoed richting huis moet omdat er iemand ziek was. ( Is niet zo maar dit kon nog wel eens helpen) Ik werd weer naar buiten gestuurd met mijn koffers om een nieuw ticket te laten uitprinten. Toen in de rij bij klm air france. Weer opnieuw mijn verhaal. Na een hele hoop moeite en een overdreven verhaal kreeg ik eindelijk mijn ticket. Ik wachtte bij de gate. Om 9uur was het boarding time.

Op de heenweg had ik ook al in zo'n soort vliegtuig gezeten maar was toch weer verbaasd. Wat was dit luxe! Keuze uit verschillende nederlandse kranten en in het vliegtuig was plek voor 400 mensen! Ik zat naast twee somalische mannen die nu in zweden woonde. Ze hadden allerlei vragen over nederland. Leek het op zweden? En kwam ik daar zelf ook niet vandaan? Nog voordat we opstegen sliep ik al. Werd wakker toen we avond eten kregen. Goed geslapen en de volgende morgen kregen we om 04.30 ontbijt. Ik kon op mijn tv-schermpje niet alleen muziek uit alle landen luisteren ook films en tv series kijken. Om kwart voor 6 landen we en had ik gelukkig binnen no time mijn koffers. Wat fijn om weer eens nederlands te praten. In kenia keek ik raar op en riep ik automatisch: Mzungu! Als ik een blanke zag.

Op dit moment ben ik twee dagen thuis en ben ik alweer bijna gewend aan ons ‘luxe nederlandse leventje'. Voor het eerst een warme douche, lekker avondeten en televisie kijken! Het zou goed zijn als we hier niet aan wennen en dus nog steeds beseffen wat we hebben. Wat heb ik veel meegemaakt de afgelopen tijd. Indrukwekkende dingen, Mooie dingen etc. Lijkt me erg fijn om een keer wat te horen. Hoe het met de baby's gaat, zijn ze dan nog steeds gezond? Een keer wat anders eten dan brood met pindakaas en savonds ugali of bonen. Nooit meer in een overvolle stinkende bus, nooit meer de lieve babytjes vasthouden, nooit meer achterop een boda-boda om zo het landschap van kenia te zien, nooit meer bang hoeven te zijn voor geluiden uit de keuken en rare beestjes die snachts in je bed kruipen, nooit meer onder een klamboe slapen, nooit meer thee met veel melk en suiker drinken (yes!), nooit meer kletsen met de nannys over het cultuur verschil. Nooit meer je van top tot teen te hoeven insmeren met deet, Nooit meer de eeuwige mzungu zijn. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Heb echt een ontzettend leuke tijd gehad die ik ook zeker niet ga vergeten.Heb er erg veel van geleerd. Maar het belangrijkste; Hoop dat ik wat nuttigs heb kunnen doen, deze weesjes liefde en aandacht geven een stukop weg helpen inhun leven.Ook in mombasa heb ik een stukje van me hart achtergelaten. Voor alle lieve hardwerkende leerlingen die zelfs in het weekend naar school komen om te leren, en voor iedereen die het leven van al deze weesjes onvergetelijk maakt..

Iets minder nieuws.

Lieve allemaal,

Ook al heb ik pas net mijn nieuwe blog geplaatst, hier nog eentje. Helaas met wat minder goed nieuws. Na een middagje film kijken had ik savonds afgesproken met de masai man. Hij had mijn zonnebril nog en we zouden even over het pirates strand wandelen. Met de matatu richting het strand gegaan. Daar even over het strand gelopen en wat gedronken.Rond 22.30 uur waren we van plan om terug te gaan. Mijn huisgenootje zou om 23.00 haar vriend van het vliegveld gaan halen dus ik wou voor die tijd thuis zijn. We stonden bij de uitgang totdat er een matatu kwam. Was er al eén geweest maar die zat propvol en vroeg veel geld. Hadden we die maar wel gepakt..

We waren aan het kletsen toen ik opeens voetstappen dichtbij hoorde, het was al druk dus ik keek er niet van op. Totdat ik een hevige pijn in mijn schouder voelde. Mijn tas werd gejat! Twee jongens hadden hard aan me tas getrokken zodat het hengsel kapot ging en zij renden er vandoor. Wat gebeurde er?! Ik had het gevoel alsof ik naar een film zat te kijken, helaas niet met mezelf in de hoofdrol maar als slachtoffer. De twee dieven (volgens mij nog redelijk jonge jongens) renden naar de overkant van de straat met mijn tas. De masai jongen met wie ik was twijfelde geen moment en rende achter ze aan. Hij stond tegenover eén van de dieven en werd bedreigd met een mes. Ik kon niet meer logisch nadenken. Was in shock. De masai jongen bleef maar vragen hoe het kon gebeuren en ik dacht alleen maar: Ik wil naar huis. Ik voel me niet veilig. Na dat hij met het mes was bedreigd zijn ze over een muurtje gesprongen en hebben vast en zeker de buit verdeeld. En wat voor buit; Een portemonnee met 50 euro, bankpassen,zorgverzekeringspas,rijbewijs,vliegticket etc. En me camera en de sleutel van huis.

Verlamd van schrik ben ik in de matatu gegaan en ben uitgestapt bij Nyali. Ik belde mijn huisgenootje die vroeg waar ik bleef. Ik vertelde haar wat er was gebeurd en ze beloofde om buiten bij huis te wachten. Ze was daar met bongo, ze zouden zo vertrekken naar het vliegveld. Bongo zei dat het een goed idee was als we naar het politiebureau gingen. Prima, zolang ik maar niet over straat hoefde te lopen. We gingen met de auto en stapten uit bij het politiebureau. De politie mannen waren allemaal half aan het slapen en het duurde even voordat ze doorhadden wat ik zei. Daarna werd het erg serieus genomen en moest ik alles vertellen wat ik wist. En wie hadden we daar? Kwam de masai jongen het politie bureau binnen gelopen. Hij was zo geschrokken van deze avond en wilde er zelf ook een melding van maken. Dit werd niet goed opgevat door de politie mannen. Ik moest mee lopen met een politie man en buiten vroeg hij mij: ''Zeg eens eerlijk, heeft die jongen er wat mee te maken? Denk je dat dit opgezet is?'. Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee.

Ze hadden de jongen wel is eerder gezien en hadden geen goed beeld van hem. Hij moest meelopen en voordat die ging zei die: Dus je vind dit allemaal goed? Dat ik nu in de gevangenis moet?'. Ik zei weer dat ik geen idee had. Hij probeerde me waarschijnlijk een schuldgevoel aan te praten.

Op dit moment ben ik thuis. Gelukkig vond ik mijn paspoort nog in mijn koffer. het ticket kan opnieuw geprint worden en de bankpasjes worden geblokkeerd. En de rest.. tja dit is toch afrika dus zulke dingen gebeuren. Dat is makkelijk gezegd maar het is wel waar.Ondertussen begint er een nare blauwe plek op mijn arm op te komen. Het is al half 4 snachts dus ga maar wat proberen te slapen. Het komt allemaal wel goed. Geld van mijn huisgenootje geleend en no way dat ik nog alleen naar buiten ga! Wou iedereen toch even op de hoogte brengen, maak je geen zorgen het gaat goed komen.

Slaaplekker, liefs.

Een echte masai (of toch niet?)

Lieve allemaal,

Hoe is het in Nederland? Het is hier erg warm! Zaterdagmiddag met mijn huisgenootje naar de nakumatt gegaan. Kende deze supermarkt al van hope home maar deze was nog 3x zo groot. Toen belde een ander huisgenootje op; ze was net teruggekomen van safari en had geen huis sleutel. Toen we bij de kassa stonden om af te rekenen viel de stroom uit in de hele supermarkt. Savonds kwamen john en ineke ( van doingoood) om te blijven slapen.

De volgende morgen tot half 9 geslapen. Klaargemaakt en om half 10 stond Alex voor de deur. We gingen een city tour doen en hij ging me rond leiden. Bij de nakumatt pakten we een matatu richting old town. Zoals je al leest een erg oud stadje met veel Arabische invloeden. Winkeltjes waar ze henna verkopen en waar je dit ook kan laten zetten. We hebben het bekende ‘fort jesus' bekeken en ik heb even wat foto's gemaakt. Overal souvenir winkeltjes met kanga's ( doeken die de vrouwen hier dragen) en slippers gemaakt van autobanden. Daarna hebben we bij het post kantoor mijn tas opgehaald. Die ik de dag daarvoor op de bus had gedaan. Gelukkig is dat goed gegaan. Na de rondleiding terug gereden met de tuk tuk( fietstaxi). We kwamen langs het reef hotel (Waar ik de laatste week ga verblijven) en dat zag er erg goed uit. Ook heb ik bombolulu school gezien, de school waar ik als lerares zou gaan werken.

Smiddags in onze ‘achter tuin' gezeten. Er werd mij al verteld dat hier veel aapjes rondliepen en als je die wat eten gaf dat je ze dan elke dag in je huis zou terugvinden. En jahoor, na een paar uur waren we omringd door kleine aapjes. Aapjes die in de boom hingen, met kleintjes op hun rug en aapjes die wel héél dichtbij kwamen. Oke, tijd om naar binnen te gaan! Toen klaargemaakt en mee geholpen met hapjes maken. We zouden die avond een barbecue houden en er werd veel eten gemaakt. Om 17.00 uur begon het maar omdat dit afrika is was nog lang niet iedereen er. Lekker hollands gegeten. Er was stokbrood, aardappelsalade en als toetje; Havermoutkoekjes en een bananentaart met biscuitjes. Lekker! De meeste mensen die kwamen werken op eén van de projecten van doingoood. Toen iedereen vertrok werd er een soort van speech gehouden waarin er werd bedankt voor deze leuke dag en voor de komst van de ‘mzungu's. Ook kwam vrijwilligster winne op de barbecue die ik had ontmoet in kadongo. Ze had een tijdje op bombolulu school gewerkt en ging daarna reizen naar Zanzibar & Tanzania. Het zat er nu bijna op en ze ging volgende week naar huis toe. Wat had zij een hoop meegemaakt! Veel foto's, souvenirs maar vooral veel verhalen.

Minder goed geslapen omdat het hier erg warm is snachts. Ook veel geluiden op straat. Van kroegjes tot voorbijrijdende auto's midden in de nacht. Ik had de vorige avond ook betty ontmoet, de vrouw die in het huis schoonmaakt en kookt. Ze had ook haar twee kinderen mee genomen. Zij was er de volgende ochtend al vroeg en ik zou met Winne richting school gaan. We zijn door de school gelopen zodat ik me kon voorstellen aan de leraren en de kinderen. Als je hier een klas binnen stapt staan alle kinderen ( maakt niet uit hoe oud) op voor je en zeggen tegelijk: ‘Goodmorning Madame! How are you?'. Dus ik zei dat het goed ging en ik stelde me voor. De leerlingen heten je welkom en pas als je zegt ‘Sit down now', gaan ze pas weer zitten. Omdat er op de school 11 klassen zijn was ik er na de zoveelste klas een beetje lacherig van. Ze kijken echt tegen je op terwijl sommige leerlingen op school 20 jaar en ouder zijn. Tegelijkertijd voelde het ook goed, als een warm welkom.

Ik mocht beginnen met lesgeven in de nursery class. Dit zijn de jongste kinderen. Van 4-6 jaar. Ik gaf ze een dictee op en dat moesten hun maken. Ik zag al wel snel dat het niveau van de kinderen erg verschillend is. Omdat het éne kind 6 jaar is en de ander pas net 4 zit er veel verschil in. Kinderen luisteren hier erg goed en vragen altijd netjes of ze naar het toilet mogen. Dit zou het eerste en laatste dagje lesgeven van deze week zijn omdat ze morgen begonnen met examens. De school begint om 09.00 uur en eindigt om 15.00 uur. In het weekend werkt er geen teacher maar de school is wel open en veel kinderen komen om hier te leren en hun huiswerk te maken. Smiddags een eigen internet modem gekocht in het centrum. Savonds met de huisgenootjes uit eten geweest bij de cafesserie, een erg leuk restaurant.

De volgende morgen met de matatu naar mijn ‘werk'. De klas was al bezig met examens van rekenen. Gelukkig maar dat het nog jonge kinderen waren en het niveau van rekenen dus laag! Mijn klasje bestaat uit acht kinderen. Ik sta samen in de klas met lerares irene die een nog jonger klasje heeft met 12 kinderen. Ze is een alleenstaande moeder, haar baby is net een maand oud. Ze neemt haar baby elke dag mee naar school. Als de examens klaar waren kwamen de kinderen naar mij toe en mocht ik het nakijken. Ze hebben hier pauze van 10.45 tot 11.15 en van 12.30 tot 14.00! Ze eten hier de hele week op school bonen. Erg gelachen toen ik een examen nakeek. Er was een vraag: I am a ... Dus boy of girl. Een jongetje had dog ingevuld en toen ik hem daar op wees snapte hij niet wat er fout aan was. Hij was er blijkbaar echt van overtuigd dat hij een hond was. Irene vertelde mij dat de kinderen smiddags het laatste uurtje gingen slapen en ik dus naar huis kon. Niet in bedjes maar gewoon met hun hoofd op tafel.

Savonds chapati (soort van pannenkoek) gegeten en vroeg naar bed toe. Savonds kwam er nog een nieuwe vrijwilliger en hij bleef een nachtje slapen. Hij werkt op het project blessed camp en zou de volgende morgen vroeg vertrekken op safari. Een gebroken nacht dus. Snachts vertrok ook Marlies, een van de vrijwilligsters naar huis toe. Op school kon ik ook niet veel doen omdat ze examens swahili hadden. Alle kindjes kwamen naar mij toe met hun papier en terwijl ik nog duidelijk probeerde te maken dat ik geen swahili sprak vertelde irene het ze al. Ze vonden het erg grappig en hadden nog nooit meegemaakt dat iemand deze taal niet sprak. Omdat ik eén keer had laten vallen dat ik examens nakijken best leuk vond had ik de rest van de ochtend veel te doen. Bergen met examens van class 4 die nagekeken moesten worden. Als dan ondertussen de leerlingen van deze klas langsliepen keken ze nieuwsgierig naar hun blaadjes en hoopten dat ik ze al de uitslag wou geven. Smiddags had ik weer vrij.

Even thuis gegeten en toen met huisgenootje anouk op weg naar town. Daar moesten we de volgende matatu vinden naar ‘port reitz'. Ook een basisschool. We zouden gaan winkelen. We kwamen aan bij kamba's giftshop. Je had er een groothandel (waar alleen kenianen in mochten) een gewone winkel (voor de toeristen én drie keer zo duur!) en een soort van dorpje waar demensen bezig waren met deze spullen maken. Grote stukken hout waar ze giraffes uit sneden of masai poppetjes gemaakt van hout. Het was net een klein dorpje maar dan van heel lang geleden. Over het algemeen waren er alleen mannen aan het werk. Allemaal in hun eigen hutje druk aan het werk. Foto's gemaakt en toen zagen we een Masai-man. De masai is een volk die speciale rood geblokte doeken dragen en eigelijk alleen maar vlees eten en bloed van dieren drinken. En inderdaad; Naast deze man stond een jerrycan vol met een roodachtig goedje. Geen idee of het bloed was maar ik denk het wel. Toen lukte het ons om toch in de groothandel te komen. Erg veel spullen in een klein zaaltje. Toen ik een beeldje wilde oppakken viel de hele rij als een domino spel om. Ik had al aardig wat verzameld, ook was het best prijzig. Toen werden we er bij de kassa opgewezen dat niet het tweede stickertje de prijs was maar de eerste. Alle spullen terug gelegd en opnieuw een ronde gemaakt. Toen we hadden afgerekend gingen we voor de grap even in de gewone winkel kijken. We waren wel benieuwd naar de prijs. Een ruimere winkel, alle souvenirs schoon en opgepoetst maar ook een stuk duurder. Vanaf daar hebben we een matatu gepakt naar biashara street. Ik kende deze straat uit de reisgids en dit moest de ultieme plek zijn om goedkoop kanga's te kopen. De straat viel een béétje tegen. Beetje erg zelfs.

We hadden gedacht aan een grote luxe zaak maar het was alsof ik me in het Midden-Oosten bevond. Overal markt kraampjes die alleen maar boerka's en gewaden verkochten en we vielen wel erg op met onze blonde haren. Smiddags hadden we al in een matatu gezeten tussen de gesluierde vrouwen. Helemaal niet erg natuurlijk maar voelde me zelfs in mijn tshirt een beetje te bloot naast hun. Ze lachten om onze lichte haren. We werden aangesproken door een man die ons adviseerden om hier niet te blijven. We hebben een tuktuk gepakt en bleven rijden totdat we een goede winkel zagen. Het bleek dat de matatu-driver ons erin had geluisd. We waren zo'n 20 minuten van het centrum waar we heen wilden. Omdat het donker werd en er steeds meer mensen op straat kwamen gingen we maar naar huis. Bij de nakumatt uitgestapt en daar zagen we een leuk masai-marktje. Deze markt bleek er elke woensdag te zijn. Rondgekeken tussen de spulletjes. Veel zelfgemaakte armbanden en slippers. Een vrouw wou me zo graag haar slippers verkopen. Ja ze waren best leuk maar het was maatje 36. Zij snapte niet dat ik ze niet wou kopen omdat ze te klein waren. Ik was toch een mzungu? Ik barstte toch van al het geld? Ze probeerde me maar over te halen. Ik liep weg, op naar het volgende kraampje. Daar raakten we in gesprek met masai mannen. Daar was de vrouw van net weer. Ze vertelde dat ik toevallig wel even met haar zoon stond te praten. En dat ik egoïstisch was omdat ik niks kocht en zij wel toevallig tien kinderen moest opvoeden. Ja helemaal alleen en ze waren allemaal nog erg jong. Omdat ik met haar zoon praatte vond ze dat ik wel met hem kon trouwen (tuurlijk!) en dat ik mijn geld moest afgeven maar wel een hoop koeien ervoor terug kreeg. Hmm, ik keek nog eens naar de mannen. De welbekende doeken om, uitgerekte oren, een stok in hun hand en allemaal hadden ze eén tand die ontbrak. Er werd ons verteld dat dit zo hoorde. Toen ze nog kleine masai jongetjes waren, een jaar of 5 werd deze tand eruit geslagen /gebroken/ getrokken. Geen idee hoe, maar zo kon je in ieder geval een echte masai herkennen. Ook zou een echte masai nooit in gewone kleren lopen. Samen met ze op de foto geweest en toen thuis pannenkoeken gegeten. Voor het eerst in maanden tijd. Savonds afscheid van winne genomen die naar huis ging. Ze had als cadeautje een grote chocolade taart voor ons gemaakt.

De volgende morgen had ik mijn laatste ochtendje school. Ook afscheid genomen van john en ineke die naar hope home gingen. Ik stap uit de matatu bij bombolulu workshop centre en loop dan nog tien minuten richting school. Ik kom langs een straat waar alleen maar kapsalons zitten. (lees: kleine hutjes waar net een stoel in past). Op school had ik weer veel examens om na te kijken en ondertussen mocht ik nog de baby van de lerares vasthouden. De volgende dag zou ik vrij zijn omdat het hier een nationale feestdag is. Ik liep het laatste stukje naar huis en wat zag ik? Een jongen die wel erg veel op de masai van gisteravond leek. Hij herkende mij ook en kwam op me af. En hij had gewone kleren aan!Hij bleef er toch van overtuigd dat hij een echte was.Shit.. dus nog geen echte gevonden om mee op de foto te gaan! Smiddags naar het nyali beach gelopen. Super mooi strandje. Hagelwit zand en heel blauw water. Wauw.. hier wou ik nog wel wat meer tijd doorbrengen. Overal zag je blanke vrouwen met een donkere man. Grappig om te zien. Toen het keihard begon te regenen maar besloten om naar huis te gaan. Thuis geen zin om te koken dus besloten Anouk en ik dat we wel weer uit eten konden gaan. Goede reden toch? Weer bij de cafesserie omdat het gewoon gezellig is. Overal oude blanke mannetjes die aan een drankje zitten en dan worden opgehaald door een jong donker meisje en naar huis gaan.

Nu vandaag uitgeslapen en even een film kijken. Vanmiddag naar het strand om wat te bakken. En weetje wat? Hééél misschien vanavond wel weer uit eten omdat dit anouk haar laatste dagje is. Goede reden toch?

Liefs,

Big city, big adventures.

Lieve allemaal,

Mijn eerste blog vanuit Mombasa. En ik kan je vertellen dat het hier echt erg mooi is! Maar voordat ik aan kwam..

Van de week kwam nanny mary naar me toe met baby peter. Amper een maand oud. Hij had overal uitslag en bulten. Er werd gezegd dat dit kwam doordat die niet goed wordt gewassen. We gaan toch een beetje bezorgd naar het ziekenhuis. Het blijkt u'itslag te zijn die vaak voorkomt bij babys. Ook al heb ik babydienst, ik help mijn huisgenootje even in de keuken. Daar is het altijd gezellig. Wij sorteren de bonen ( halen de stenen eruit) en de nanny's koken mee en drinken een kopje porridge. Ook komen we er achter dat we niet zonder brood hoeven te zitten! We ontdekken een winkeltje vlakbij. Brood, mandazi, pindakaas.. Wat een luxe.

Erg gelachen toen smiddags mijn huisgenootje in de keuken kwam. Ze klopte op de dichte deur en wou om een bord vragen. Totdat ze zag dat er een kip geslacht werd. Zij hoefde geen eten meer! Even om het hoekje mee gekeken en daar lagen behalve een hoop veertjes en bloed ook een lijfje van een kip en zijn kop lag een stukje verderop. De bonen kwamen nog net niet omhoog..

De volgende morgen word ik vroeg wakker door een sms van Achieng. Ik had haar gevraagd of het goed is dat we donderdagavond een afscheids etentje houden bij haar. Het is prima en ze zegt dat ze niet kan geloven dat de twee maanden al voorbij zijn. Ik ook niet. Het is omgevlogen. Omdat er belgen zijn gearriveerd in kenia wordt heel hope home gepoetst. De kindjes krijgen witte polo shirtjes aan en dure schoentjes. Ze moeten binnen blijven en mogen absoluut niet vies worden en/of in hun broek plassen. Om twaalf uur zijn ze er nog niet. Kinderen worden huilerig en de witte shirtjes zijn ondertussen ook niet meer zo smetteloos. Voor het eten trekken we de ongemakkelijke kleding bij ze uit en doen ze weer kleding aan waarin ze lekker kunnen spelen. Ook kwam boniface met het laatste kaartje! Wachtte nog op een brief en hij kwam net de dag voor vertrek.

De laatste middag pak ik in de pauze mijn laatste spullen in. Ik zie er een beetje tegenop om afscheid te nemen dus ik doe nog een wasje en ruim wat op. Afscheid van de baby's genomen met een brok in me keel. De nannys vroegen of de ik volgende morgen net voor vertrek nog even langs kwam. Toen werden we om 7uur bij achieng verwacht. Rijst met vis die rechtstreeks uit het victoriameer kwam. Na het eten krijg ik een certificaat waarin ik wordt bedankt voor de afgelopen maanden en mijn inzet. En een cadeautje. Een leuk rieten mandje waar ik sieraden in kan doen. Hoop dat die de vlucht overleeft! Achieng zei; Ik wens je veel plezier in mombasa, ook met je moeder geef haar al mijn liefde. Slik. Toen zei james ( nachtwaker+ buurman + schat van een man) God bless you, wish you all the best in life and i hope you remember hope home everyday. Bleh.. Nu moest ik echt bijna huilen. Hield me sterk en nam afscheid van Achieng. Ging goed totdat ik mijn emotionele huisgenootje hoorde huilen. En bedankt! Nu moest ik ook. Thuis een feestje gehouden met wodka cocktails gemengd met wat er en limonade.. Jammie. Vroeg naar bed omdat de wekker gaat om 05.20 uur. Of toch niet?

Om kwart over twaalf word ik wakker van een sms. Mama. Ze zegt dat ze gebeld is door jettlink en mijn vlucht niet om 11.05 gaat maar om 08.30. Oke, paniek! Even een slokje water en nadenken. Betekent dit dat ik nu op moet staan? Of moeten we nu al vertrekken? Uiteindelijk sta ik om 03.45 uur op. We vertrekken om 05.30. Probeer in het donker nog wat makeup op te doen, valt niet mee. Ik vertrek met de huisgenootjes en boniface. In kisumu geef ik op het bus station mijn tas op. Die gaat op de post naar mombasa. Voor 300 kes. ( 3 euro ) Door naar het vliegveld. Na het afscheid check ik in. Probeer voorzichtig mijn koffer erop te leggen zodat hij misschien wat minder zwaar is. Een steward ziet dat en denkt lollig te zijn door me te wijzen op het bordje waar de kilo's opstaan. 70 kilo. Wat! Dat kan nooit. Snel stapt hij weer van de band. Gelukkig geeft mijn koffer precies 20 kilo aan. Mijn vlucht vertrekt om 08.30 uur. We worden voorzien van een drankje en een hoop pinda's. De mensen mogen zelf bepalen hoeveel zakjes ze pakken en daar maken ze gretig gebruik van. Mijn buurvrouw die naast me zit vraagt zelfs om mijn zakje als ze ziet dat ik het niet op eet. Ik geef haar het zakje en vraag waar ik zo heen moet. Ze zegt, je pakt je koffer en loopt het gebouw uit en dan rechts. Daar heb je domestic flights. Maar daar vertellen ze mij dat mijn vlucht iets vertraging heeft. zo'n 10 uur. Ik vraag waar ik kan zitten zolang. Ze verwijst me naar International flights. Geen een bankje te vinden, uiteindelijk blijf ik de hele dag in het restaurant. Lees mijn e reader leeg en bestel af en toe wat drinken. Na tien uur heb ik een houten kont en rode ogen van vermoeidheid. Om half 7 kan ik inchecken. Dit gaat goed en ik wacht bij Gate 3. Totdat een vrouw vermeld dat 'de' vlucht naar mombasa een uur vertraging heeft. Als ik haar daarna vraag geeft ze me geen uitleg en zegt dat ze niet voor jettlink werkt. Gelukkig kan ik om 19.45 aan boord. Onder het vliegen krijgen we avond eten en om 9 uur landen we. Daar staat een jongeman met een bordje met mijn naam. We gaan met de taxi en na 20 minuten komen we bij het doingoood huis aan. Mombasa is leuk! Het doet me aan spanje denken. Het is zo anders dan Kadongo. Hier rijden wel weer auto's en overal discotheken en leuke kraampjes. Het doingoood huis is ook erg mooi. Een terrasje aan de zijkant en stromend water en licht! Ik ontmoet mijn huisgenootje en pak mijn spullen uit. Stap om twaalf uur in het stapelbed.

Het is nu half 10, 26 mei en heb lekker geslapen.. Het is hier een stuk warmer dan in kadongo! Ik krijg als het goed is vandaag een city tour en de rest van de dag vullen we met een bezoekje aan de nakumatt en films kijken. Aaah luxe! Gaat helemaal goed komen hier. Heb net mijn ontbijtje op ( Wentelteefjes, melk en bananen)Morgen gaan we souvenirs inslaan en heb gehoord dat er savonds een bbq is. Heb hier veel internet dus laat snel weer wat van me horen! Is het in nederland al een beetje lekker weer? liefs,

Next stop: Mombasa!

Lieve allemaal

Mijn laatste week is officieel van start gegaan! Nog maar een aantal dagen tot avontuur nummer 2 in mombasa begint. 15 mei om acht uur opgestaan en heerlijk ontbeten met mango’s en bananen. Had afgelopen week kookdienst. Normaal werk je dan in de keuken met Emmelie maar zij moest deze week in de tuin helpen. Dus nu nemen de nanny’s het over. Ik was en snijd de groenten en zij maken de porridge. Kinderen krijgen deze tarwe-mais pap als ontbijt, om elf uur en als ze wakker worden na hun middag slaapje nog een keer. Na het koken en schoonmaken van de keuken nog even bij de babys geweest. Kan het erg goed vinden met de nanny’s. We praten vaak over de cultuur verschillen van kenia en nederland. Nanny jacklyn wou graag nog met ons op de foto voordat we gaan. Mijn huisgenootje had een oplossing: Wij maken de foto en als we terug zijn in nederland sturen we hem op naar haar emailadres. Eh this is kenya, remember? Haha soms denken we nog steeds in de luxe van nederland.

Eén nanny vertelde dat ze uit kisi kwam ( drie kwartier hier vandaan) en dat haar dochter bij haar moeder verbleef. Haar andere kind verblijft samen met haar vader in eldoret. Waarom was dat? Waren ze nog wel getrouwd? Ze waren nog steeds getrouwd en hartstikke verliefd. Alleen als je hier uit een verschillende steden komt blijf je meestal in je eigen stad wonen. De nanny’s werken 7 dagen per week ( of beter gezegd: 24/7) en ze slapen bij de kinderen. Ze sparen hun verlofdagen op zodat ze na bijvoorbeeld twee maanden een poosje naar huis kunnen. Als ze naar huis gaan wordt de mooiste kleding aangetrokken, en het haar ingevlochten. Een nanny geloofde trouwens niet dat wij 19-jarige meiden uit Nederland niet getrouwd zijn. Ook dacht ze dat ik 30 was (En bedankt!) Vandaag is het 16 mei. Iedereen heeft een beetje een baal dag. Er is geen drinkwater, geen douche water ( of om de was te doen) en geen brood. Achieng heeft een werk schema gemaakt, denk dat dit veel beter is. Zo kan iedereen ergens werken. In juli zitten hier zes meisjes dus dan is die structuur ook fijner! Een huis vol drukte dus.

Mijn laatste week mocht ik zelf bepalen waar ik graag wou staan. Toch weer voor de baby’s gekozen. Ze zijn zo leuk. Laatst hadden we ballonnen en een bellenblaas meegenomen en ze kwamen niet meer bij van het lachen ( veel foto’s gemaakt natuurlijk!) Smiddags toen we met zijn allen op de veranda zaten, een beetje bruin probeerden te worden voelde ik opeens wat kruipen in me nek. Pakte ik zo een dikke harige rups uit mijn nek! Bah! Achieng had mij verteld dat deze giftig zijn. En ja hoor na amper een minuut kreeg ik al uitslag. De rups had ik een eind verder weg gegooid ( Denk niet dat die nog leeft na die val) maar zijn haartjes kleefden nog aan mijn arm. In korte tijd kreeg ik zwellingen en de nannys zeiden tegen mij: ‘Gebruik parafine, dan gaat de zwelling weg.’ Dus op zoek naar parafine. Dit bleek in een tube tegen brand en schaafwonden te zitten. Het gaat nu beter maar heb gehoord dat het wel een maand kan duren..

Savonds met de meiden gekletst. Omdat de meeste meisjes er even lang als ik zitten weten we al veel van elkaar. Nu er een nieuw meisje was werd het weer tijd voor een vragenvuur! De volgende morgen vroeg opgestaan en een wasje gedaan. Een teiltje in de douche dus vullen met koud water (andere optie is er trouwens ook niet) en schrobben maar. Alleen witte dingen geef ik aan de nanny’s, dan komt het hagelwit terug. Vrijdagmorgen vertrokken wat huisgenootjes al erg vroeg voor een safari ver weg. Om 6.45 uur stonden hun boda boda’s al klaar. Ik heb nog wat geslapen en ben toen naar de keuken gegaan. Had boniface ( man van achieng) gevraagd of hij wat brieven op de post wou doen. hij kwam terug met drie brieven voor mij! Bedankt oma en familie lode! Heel erg leuk!Die gaan bij de rest van de verzameling kaarten. Savonds het huis een beetje schoongemaakt en toen gewacht op eten. Om half acht werd er op de deur geklopt; Omdat je hier savonds geen hand voor ogen ziet even met een kaarsje naar de deur. Het bleek lawino te zijn het meisje die bij achieng werkt. Ze had eten mee en ook haar slaapspullen! Zodat ik niet alleen hoefde te zijn in huis. Samen gegeten (ugali + groentene) en toen om 20.15 uur bedtijd. Aan het eind van de dag ben ik echt moe, het is hier warm en de kinderen eisen veel aandacht dus laat opblijven zit er niet in! Snachts werd ik wakker van ons nieuwe huisdier die voor het raam stond te balken. Juist! Een ezel. Er stond een hekje en die is al honderd keer opgebouwd maar die ezel stapt er steeds weer met hetzelfde gemak overheen.

Zaterdag kon ik uitslapen, lekker rustig dagje gehad. Savonds kwam sephora ( werkt ook bij achieng. Ze is een zus van silvia. silvia is weer een nanny bij de kleuters. Snap je het nog?) Ze kwam met eten en zij bleef die avond slapen. Ze was erg benieuwd naar Nederland. Ze vroeg naar de prijs van een retour ticket Kenia – Nederland. Heb het maar wat lager gehouden maar nog kon ze niet beseffen hoeveel geld dit was. Toen ik zei dat ik bijna vertrok zei ze: ‘Oh ik ga je zo erg missen!’ (Ook als je ze niet of net kennen) Zondag even met mijn koffer bezig geweest. Ik mocht op de heenvlucht 2x 23 kilo + handbagage van 12 kilo. Dit mocht nu maar 20 kilo zijn + 5 handbagage. Ik ga 1 tas per bus opsturen. Deze bus rijd dan snachts ook met mensen er bij in. De volgende dag kan ik hem dan weer ophalen. Nu maar hopen dat die aankomt!

Van de week heb ik een wandeling gemaakt langs Hope home. (Niet te lang, moet niet te sportief gaan worden hier) Had geen flauw idee hoe het eruit zag. Het was een steile weg naar beneden met een stromend watertje. Toen ik bij een huisje even stopte om een foto te maken. ( Typisch afrikaans huisje, gemaakt van modder en takken) Riepen ze: feel welcome! Please come inside. Eh nee bedankt, toch maar even verder gegaan. Zo kwam je echt tussen de huisjes, erg leuk.

Ook waren van de week zelf aan het koken. Rijst. Voordat de rijst de pan in ging even uitzoeken of er geen steentjes inzitten. Nee steentjes niet, wel wurmpjes. Dit zagen we pas net voordat het ons bord op ging! De hele avond in ons eten lopen plukken of er niks in zat. Niet dat het dan nog wat uitmaakt. En tsja hoeveel verschil zit er nu tussen de smaak van gekookte rijst of gekookte worm?

Ga nog even goed genieten van de laatste week hier. Wat een rust hier! Een ontbijtje in de zon, lopend tussen de koeien en kippen naar je werk. Wat dus aan de overkant is. Beter kan haast niet. Toch heb ik nu ook zin in wat nieuws. Ik heb ontzettend veel leuke dingen meegemaakt hier. Mombasa is denk ik zo anders van hier. Midden in de stad, drukte, veel mensen en reizen naar mijn project. Tuurlijk ga ik het hier missen. Die lieve babys die altijd vrolijk zijn ( hun luiers ga ik niet missen!) De kleuters die altijd spontaan zijn en bij je willen zitten. Een stukje van mijn hart blijft altijd hier. Voor deze lieve kindjes dat ze altijd mogen weten wat liefde is, en dit ook krijgen!! Voor achieng en boniface die samen heel hard werken aan deze doelen om de kindjes het beste te geven. Voor de nanny’s die zich dag en nacht inzetten. Voor james, de lieve buurman, tevens nachtwaker die zich enorm inzet en altijd zegt: 'Feel at home!' En dat heb ik zeker gedaan. En voor iedereen die het leven van deze weesjes onvergetelijk maakt. Veel liefs!

Knip de kapper knapper!

Lieve allemaal,

De laatste dagen gaan in. 08 mei hadden we allemaal erg slecht geslapen, Mijn huisgenootjes waren nog steeds ziek dus die gingen weer op weg naar het ziekenhuis. Peter van Doingoood was uit mombasa overgekomen en bleef twee dagen. Hij kwam kijken hoe het project van Hope home liep. Hij vertelde ook dat er donderdag een nieuwe vrijwilligster kwam. Gezellig! Ik was vanmorgen even mijn kamer aan het opruimen. (erg nodig) handwasjes doen en kleren opvouwen toen ik werd geroepen. Er stond een meisje voor de deur die ik niet kende. Ze stelde zichzelf voor als Karen en ze kwam uit Australie. Haar man werkte als arts in de omgeving en ze had aan Achieng gevraagd of ze een dagje kon meelopen. Ze wou graag de babys zien en vroeg of ik haar een rondleiding wou geven. Ze was blij verrast dat wij een spiegel in huis hadden, ze had al in weken zichzelf niet meer gezien! Ik heb haar alles laten zien en toen mee genomen naar de babys. Ze vertelde dat ze het zo vies vond als babys vieze luiers hadden. Toen pakte ze carter op. ( hij had toevallig net zijn broek vol zitten en het zat overal, vond het stiekem erg grappig) Ze was gelijk een stuk minder enthousiast haha. Ook dat hoort erbij! Het australische meisje was geboren in Zimbabwe en had een Engelse vader.

De volgende dag hadden we met Achieng,Peter en de andere huisgenootjes een meeting. Er liepen wat dingen niet zo lekker. We moesten steeds om nieuwe spullen vragen en daar lang op wachten. Het gesprek was een opluchting, dingen werden uitgepraat en het voelde daarna weer beter. Ze gaan een schema maken met waar we elke week staan.e t Als ik foto’s terugkijk van toen ik hier net was is het zo’n verschil! Het lijkt wel of de babys elke week veel groeien. De tweeling Carter en Mak zijn zo leuk! Met hun dikke buikjes zijn het net oude mannetjes, ze kruipen overal heen en lachen veel. Ook beginnen Isa en Gift te praten. In de brochure van doingoood stond dat het beter is als je niet huilt bij het afscheid. Kinderen begrijpen dat niet, en je moet niet laten zien dat je verdrietig bent. Gaat lastig worden! Ik zit alsmaar te denken dat ik ze niet zie opgroeien. Het lijkt me zo leuk dat Rachel (een baby van 1 jaar en 3 maanden die nog niet kan kruipen of praten) gaat kruipen of dat je wat vooruitgang ziet. Maar ik weet van bepaalde kindjes gewoon dat ze het gaan redden, ze zijn zelfstandig en komen er echt wel. Andere kindjes zullen met hulp in Nederland een stuk verder komen. Bijvoorbeeld Boniface die op zijn 2e opeens een hersenbloeding kreeg en nu de hele dag op bed ligt. Hij zou bij ons hulp kunnen krijgen. Maarja dat zijn dromen.. Er zou zoveel anders kunnen. Ik ben al blij dat ze het hier in Hope home goed hebben. Vaak zijn ze gevonden langs de weg of in het bos, sterk vermagerd. Hier in hope home krijgen ze voldoende eten en schone kleding.

Ook zou ik graag deze week mee willen lopen op Home academy (Het schooltje) De kinderen zijn nog wel jong, rond de 3-4 jaar. Ze spreken dus nog geen engels maar moeten op school wel de leraar in het engels welkom heten. Verder hebben we dus hope home waar de babys zitten en Hope farm waar de oudere kinderen zitten. Zij gaan al hele dagen naar school. Sinds kort hebben we ook een nieuwe nanny, gelukkig werkt zij een stuk harder dan het meisje wat weg gegaan is. Die wachtte met verschonen tot de mzungu’s kwamen. De nannys zijn erg nieuwsgierig naar Nederland. Hebben we ook bergen en hoe zijn de mensen bij ons? En eten wij echt met mes en vork! En nee hoor echt niet we slachten ook niet zelf kippen in onze keuken thuis! Afgelopen week heb ik gezien hoe hier een kip wordt geslacht. De nanny’s lopen naar het hok waar alle kippetjes zitten en kiezen er een paar uit. In de keuken leggen ze de kip op de grond en gaan op de vleugels staan. Zo kan de kip geen kant op. Daarna pakken ze de nek vast en beginnen langzaam te snijden. Dat snap ik niet! Waarom niet gewoon in eén keer tjak, dood?! Nu zie je hem gewoon lijden en langzaam doodgaan.

De mensen zijn hier erg vriendelijk. Als je vertelt dat je buikpijn hebt zeggen ze ‘oh sorry! Terwijl ze daar niks aan kunnen doen. Dit is denk ik typisch Afrikaans. Het nieuwe meisje, Inge is op donderdag aangekomen. Ze gaat 6 weken werken in Hope home en dan 6 weken rondreizen, ook door Tanzania en Zanzibar. Gedurfd! Vrijdagavond zijn we vroeg naar bed gegaan, de volgende morgen ging de wekker al om half 7. We gingen naar het Aga khan ziekenhuis in Kisumu. We pakten een boda boda richting Kadongo centrum. Helaas maakte ik de fout om weer bij de bangerik achterop te gaan. Het was zo modderig dat ik al bang was, maar hij zelf zei alleen maar: ohhhh shit hope god will bless us! Beste man, erg fijn dat je een gebedje wil doen maar hou gewoon je handen aan het stuur en neem niet steeds die telefoon op!

Toen met de matatu. Je wacht hier tot de hele bus vol zit. Ondertussen erg lacherig omdat een huisgenootje toen ze op stond de halve bus afbrak. Nog even gepraat met een Masai-man en toen vertrokken we. Erg grappig want er stappen onderweg steeds andere mensen in. Ik was nog half in gesprek met een man toen hij opeens uit de bus sprong. Oké, doei! Later zaten er twee jonge meisjes naast me. Hun moeder zat achter ons met een baby. Ze vielen erg op tussen de ‘gewone’ mensen. Bontjasjes, dure handtassen een lekker parfum op.

Het aga khan hospital was erg mooi! Het leek wel een resort. Was wel eerder in het ziekenhuis geweest bij ons in de buurt, maar dit leek er meer op. Dit ziekenhuis had ook in nederland kunnen staan. Mijn huisgenootje had nog steeds de bacterie maar we werden verwezen naar de ‘dentist’. Oke…?! Er kwam een blonde mzungu aanlopen die letterlijk groen en geel zag. Wij waren natuurlijk erg nieuwsgierig wat hij had. Hij viel nog net niet op de grond. Helaas weet ik nog niet wat hij had, ik denk malaria. Mijn huisgenootje werd geholpen en moest een stoeltest doen. Daarvoor moesten we wel even wat goed voedsel eten natuurlijk. Patat met porridge (een maispap met vezels ) wat kinderen hier ook drinken.

Toen even op weg naar swan centre. We vonden een indiase kapper dus besloot mijn huisgenootje om haar haar te knippen. 10 minuten later en 7 euro armer stonden we weer buiten. Ik had de indiase kapper verteld dat ik ook de opleiding had gedaan. Hij beloofde dat als ik terug zou komen ik zijn haar mocht knippen. Ik vroeg: waarom nu niet? Hij zei dat het nog te kort was. Jaja. Jammer dat voor een volgende keer geen tijd was. Vond het stiekem toch wel weer leuk om in een kapsalon te zijn.. Daarna door naar het lake side guesthouse. Hier hadden we al eerder een nachtje doorgebracht. Simpele kamers met een klamboe en een douche. Ik had in de supermarkt een haarprutje gekocht wat mijn haar glanzend zou maken. Eerst even douchen, toen ik de douche wou uitdraaien kreeg ik een schok. En nog een. Opeens viel de stroom uit. Overal in het hotel. De man verzekerde ons dat het niet door ons kwam. ( Je kon opladen in het hotel dus daar maakte we gretig gebruik van) Toen ik het haarspul in mijn haar deed werd het een vettig plakkaat. Het leek precies op het haar van de dames hier! Kon er niks meer mee, het zat vast op mijn hoofd. En we moesten nog uit eten!

Bij het restaurant zagen we dokter Richard staan, die in kadongo werkt. Hij ging met ons mee uit eten. Lekker vis gegeten, ondertussen zag je de muizen op de balken onder het plafond rennen. Terug renden we naar huis, het regende erg hard. We waren mee uit gevraagd door de indiase jongens van de vorige keer. We zouden ons om elf uur verzamelen bij discotheek de ‘laughing buddha’. We waren erg moe. Er zijn erg veel indiase mensen hier, vooral eigenaren van winkels en discotheek. We gingen dus ook met de auto naar de discotheek. Het was een straatje achter ons, maar je kon natuurlijk niet lopend aan komen.. Het was binnen erg druk, het zag zwart van de indiase mensen (haha) en een paar verdwaalde duitsers. Uiteraard wilden ze voor ons betalen wat we voor een keer niet erg vonden omdat het geld hier vliegt.

Om twee uur (Thuis, in hope home liggen we om 9uur in bed!) vonden we het tijd en namen afscheid. De jongens beloofden ons om een keer langs te komen in nederland. Het was een erg kort nachtje, werd om 5uur wakker van de moskee. Probeerde het vettige uit mijn haar te krijgen. Had ik soms een masker gekocht wat je moest uitspoelen? Of iets permanents waardoor je haar altijd blijft glanzen? Hadden de hele nacht al gedroomd van een lekker ontbijt bij Kenshop, helaas zat die nog dicht omdat het zondag was. Helaas, geen eieren, toast en juice. Bij de plaatselijke supermarkt een vleesbroodje en een bananensapje gehaald. Toen nog even terug naar het ziekenhuis om te betalen. Hier in aga khan betaal je dertien euro voor een consult aan de dokter. Uiteraard zijn het indiase dokters. Bij het ziekenhuis bij ons in de buurt betaal je voor een consult zo’n 50 cent.

Op het busstation in kisumu zijn we in de matatu gaan zitten richting Kisi. Ik ging voorin met mijn huisgenootje. Lekker even uitwaaien met het raam open. Ondertussen viel mijn andere huisgenootje bijna flauw van de lucht achterin. Omdat de bus nog lang niet vol zit stonden we er nog 1.5 uur. Ondertussen komen honderden mannetjes met zonnebrillen, eten en verkleurde sieraden langs. Handige truc; Als je zegt dat je getrouwd bent óf dat je maria heet laten ze je met rust. Ik denk steeds dat ik gevechten op straat zie maar het is allemaal vriendschappelijk. Hier zie je gewoon mannen hand in hand lopen zonder dat ze iets voor elkaar voelen, of mekaar een klap geven en dan denk ik al: oh oh!

Toen stak er een jongen over. Hij werd geraakt door een tuk tuk (fietstaxi ) De man liep ongestoord verder. Hij was blind. Zijn jas was kapot en hij liep op blote voeten. Het leek wel of hij aan het verrotten was. Hij had kale plekken op zijn gezicht en er kwam een verschrikkelijke lucht van hem af. Geen zweet, geen kots maar een heel ander soort lucht. Hij voelde met zijn handen of hij bij een bus stond en smeekte toen om geld. Mensen hier lachen hem uit en negeren hem verder. Ik had wel medelijden, wie helpt zo’n man nou even van de straat af en laat hem niet zo rond dwalen! Tot dat hij bij mijn raam kwam. Ik ging zowat over mijn nek, en hij raakte mijn arm aan met zijn hand. Toen liep die weer verder en kwam bijna onder de volgende matatu. Mensen riepen keihard ‘bah’ en duwden hem aan de kant. Sluit die man op in een huis ofzo maar doe iets! Waarschijnlijk had hij geen eens een huis.. Ondertussen werd ik door de matatu –driver geadviseerd om mijn arm te ‘ontsmetten’. Een paar reiningsdoekjes over mijn arm halen was het goed. Later in de matatu zat ik er nog steeds aan te denken, die arme man.. Na een halfuurtje in de bus kreeg ik wel een erg gloeiende kont! We zaten voorin dus boven op de moter. De matatu driver had ook wat door en zette de bus stil. De stoel werd uit de bus gegooid en er werd gekeken wat er was. Iedereen die in de bus zat stond buiten. Veel bekijks natuurlijk. Later konden we weer verder.

Het uitzicht tussen kisumu en kadongo is erg mooi! Schattige huisjes en lieve kindjes. Weer een hoop nieuwe indrukken,verhalen en avonturen. Ik heb nog 11 dagen hier in Kadongo. Ga nog even van de rust genieten en het boerderijleven. Ze hebben hier ook varkens en koeien. Ben op dit moment in kadongo om op te laden. Moet toch mijn wekelijkse lezers op de hoogte houden! Hoe is het ondertussen in nederland? Wordt het al een beetje zomer? Liefs,

World wide orphans day

Lieve vrienden en familie.

Weer een week voorbij, de tijd gaat nu echt hard. 02 mei wilden Hanneke (huisgenootje) en ik graag naar kadongo om laptops en telefoons op te laden. Leuk die boda-boda's (moters) maar ze komen nooit op tijd! Of komt dat gewoon doordat we in afrika zijn? Na een halfuur was hij er nog niet. Op dat moment zagen we net Boniface ( man van achieng) van de oprit af komen rijden met zijn zoontjes. Hij vertelde dat hij naar het centrum van kandongo ging en of we mee wilden ( graag!). We hebben de boda boda afgebeld. Boniface dacht dat eén van zijn zoontjes sergi malaria had. Hij zag er erg slecht uit. In het centrum liep ik gelijk naar het postkantoor, hoopte op een brief. Normaal doet een brief vanuit nederland er een weekje over. De brief waarop ik wachtte was al drie weken onderweg! Boniface kwam terug met slecht nieuws; Sergi had inderdaad malaria. Hij moest een paar dagen aan de antibiotica en dan ging het vast weer beter.

Savonds gegeten bij Achieng thuis. Het was de laatste avond van Marlies ( ook een huisgenootje) zou de volgende dag naar mombasa vertrekken. Er stond chapati op het menu. Heerlijk! Een soort van pannekoek die je met bonen of vlees eet. Serieuze gesprekken gehad. Sommige kindjes in hope home hebben nog eén ouder of opa bijvoorbeeld. Drie jongetjes zijn al sinds ze klein zijn op Hope farm. Ze zijn thuis weggehaald omdat ze misbruikt werden door hun oma. Ik krijg nu nog ijskoude rillingen als ik het typ. Achieng vertelde dat de kindjes zo uit hun doen waren. Een nieuwe omgeving en na een paar dagen begonnen ze weer te lachen. Het zijn nu drie vrolijke grote jongens. Toen we terug naar ons huisje wilden lopen regende het keihard. Oplossing: we kregen de parasol van achieng haar tafel mee. Thuis een gezellig laatste avondje gehad. Omdat we geen kaart-spelletjes bij ons hadden verzonnen we zelf maar vragen voor elkaar. Zo leer je elkaar pas goed kennen! De volgende morgen tot 9uur uitgeslapen.We zouden marlies naar kisumu airport brengen en daarna zelf een weekendje kisumu doen. Omdat een paar huisgenootjes nog steeds niet lekker waren hebben we besloten het op te schuiven naar aankomend weekend. Ze ging nog even de laatste foto's maken en afscheid nemen van alle mensen. Alle nanny's waren mooi aangekleed . Het was best wel emotioneel.. dat wordt nog wat als ik zelf vertrek op de 25^e!

Toen op weg naar het vliegveld. Onderweg stapten nog James, zijn vrouw en kind in de auto. ( James is de buurman en onze nachtwaker) Zijn vrouw had nog twee levende kippen bij zich, ze ging naar de markt. Leverde een hoop nederlands gegil en rondvliegende veren op. Het zoontje van james zat met blote billetjes in de auto. Hij was een week daarvoor in een gloeiend hete pan gaan zitten. Gevolg: brandwond. Hij was op weg naar de dokter. Erg zielig. Op kisumu airport een ontbijtje gehad. Het leven hier in Kenia is erg duur. Voor een droge ham sandwich betaal je 250 kes (2,50 euro). Op kisumu airport zie je veel mannetjes na hun bezoek aan het toilet met volle zakken weg lopen. Glimmende vierkantjes die uit hun zakken puilen. Je kunt hier gratis condooms pakken en daar wordt ook goed gebruik van gemaakt, blijkt wel weer. Afscheid genomen van marlies en toen door de nakumatt voor wat shopping time.

Savonds na weken eindelijk weer eens een stuk film gezien. 05 mei was het natuurlijk een speciale dag in nederland. Bevrijdingsfestival in Zwolle, veel mensen. Hier niks. Lekker een paar uur op een handdoek in de zon gelegen. Smiddags smste Achieng ons dat we alle dagen die we aan trips hadden opgemaakt moesten inhalen. Deze trips vielen in het weekend en dan zijn we vrij maargoed.. naar de kinderen gaan is alleen maar leuk. Wordt zo vrolijk van ze. De tweeling Mak & Carter hebben nog wel eens rare trekjes. Als het ze niet bevalt gooien ze zichzelf van de bank af ( speelgoed auto, waar maar op zitten) en vallen met hun hoofd op de grond. Even twee minuutjes huilen, dat doet natuurlijk ook pijn! En na die twee minuten lachen ze weer en kruipen rond. Veel kindjes hebben hier een hechtingsstoornis. Dat merk je ook als je ze oppakt. Ze willen graag je aandacht en hangen de hele dag aan je benen. Als je ze hebt vastgehouden en weer neer zet huilen ze alleen maar. Dit is best moeilijk om mee om te gaan. Je kunt ze beter niet de hele dag vasthouden maar dat is zo moeilijk... Ze zien er zo lief uit haha. In het deel waar ik deze twee maanden woon zijn bijna geen blanken te zien. Iedereen zwaait en roept mzungu! (witte) het is net of je bekend bent. Ook moet ik wennen aan ‘ alles op zijn tijd' en ‘ja morgen komt het goed' wat hier erg van pas komt. We zitten al zo'n vijf weken zonder stroom. Als we erover beginnen is het ja morgen gaan ze het maken. Maar morgen komt en dan gebeurt er weer niks. Prima dat dit typisch afrikaans is maar irritant! Wij nederlanders hebben dan ook een planning van hier tot tokio. Voor een afspraak met een vriendin pakken wij de agenda er al bij. Ook dat is niet helemaal goed denk ik. Je leeft hier meer met de dag, je bent vrijer. Je ziet wel wat er komt. ( Of dus niet) Gisteren ging ik weer met een huisgenootje naar kadongo om op te laden. Onze boda boda was er na een uur nog niet. De tweede arriveerde gelukkig al na tien minuten. Hij was duidelijk nog niet erg ervaren met het rijden. Is ook wat natuurlijk twee giechelende nederlandse meiden achterop. En hij had ook nog eens mijn laptop tas om zijn nek gehangen. Kon gelukkig na de rit niet zien dat hij rood was aangelopen.. Overdag zit het restaurant vol met mannetjes die hartstikke veel drinken. Flesjes met veel alcohol, ook al is het tien uur smorgens. Net toen we klaar waren met opladen begon het te regenen. Zo hard dat er geen een boda boda meer ging. Dan maar een bezoekje aan het toilet. ( Een gat in de grond en de deur kan niet dicht) Met de ene hand dus de deur dichthouden en verder uitkijken dat je niet over je kleren heen plast. Er kwam geklop aan de deur dus ik dacht dat er een mannetje stond die teveel had gedronken. Stond er een geit! Toen glibberend op onze slippers door de modder naar james, de man die beltegoed verkoopt. Kenianen hebben natuurlijk de dag van hun leven als jij met je blanke huid in de modder glijd. Gelukkig kwam boniface ons later ophalen.

Vanmorgen is Peter gekomen. Hij werkt voor doingoood in mombasa. Hij komt kijken hoe het hier is. Ook is het vandaag world wide orphans day. Een heel spektakel begon vanmiddag. We moesten alle kinderen brengen en veel mensen gingen voorlezen totdat.. het begon te regenen. We zitten duidelijk in het regenseizoen! Ik ga nog even van de laatste dagen hier genieten. Wat een rust.. mombasa gaat erg druk worden! Ik hoordevan mijnhuisgenootje die er nu zit dat er altijd stroom is, je kan opladen wat je wil en een supermarkt op deh hoek. Nou wat wil ik nog meer! Dat gaat nog luxe worden hier in Kenia. Aankomend weekend dus wel naar kisumu. Even er tussenuit. Ondertussen lees ik met veel plezier jullie berichtjes!

Liefs!

A new born baby

Lieve vrienden en familie,

Deze week een korte blog omdat er niet heel veel is gebeurd en ik een beetje ziek ben.Vrijdagmorgen voelde wij ons alle vier niet goed. Mijn drie huisgenootjes gingen op weg naar het ziekenhuis. Ze kwamen terug met slecht nieuws; Alledrie een bacterie en eén huisgenootje zelfs malaria! Ben nog niet in het ziekenhuis geweest, maar hoop dat het ook niks is. Malaria is dus toch mogelijk ook al gebruik je deet en slaap je onder een klamboe. Toen we maandag terugkwamen uit kisumu was er ook een nieuwe baby! Zijn naam is Peter en hij was amper 5 dagen oud. Een hele mooie baby, ben verliefd!Zijn moeder overleed bij de geboorte, ze kwam telaat bij het ziekenhuis aan.De vader van Peter moet nu nog 9 andere broers en zussen opvoeden. Hij heeft geen flauw idee hoe die moet koken of een kind moet verzorgen.. Gelukkig krijgt hij hulp van hope home.

Zaterdagmorgen vertrokken wat huisgenootjes al om zeven uur voor nog een safari, ik draaide me nog even lekker om voor zover dat kon, om8uur werd er aan de deur gerammeld. Meisjes kwamen degebruikte pannenvan de vorigedag halen.Ik had die week keukendienst gehad. Sliep smiddags al om zes uur omdat ik niet lekker was. Achieng raadde mij aan om elk uur mezelf op te meten. De ene keer was het 35,5 en daarna weer 38. Ook had ik typische koorts dromen! Zondag weer naar de baby's geweest. Het was echt verschrikkelijk om te zien. Alle kindjes zaten in hun eigen poep en braaksel. En er werd niks gedaan..De nannyhing op de bank en deden haar eigen haar en kletste wat in de telefoon.. Dit is zo zielig om te zien. De meeste nanny's werken zo hard! De hele dag wassen,koken schoonmaken en voor de baby's zorgen. Dat er dan iemand niks doet verpest gewoon de hele sfeer.

Omdat ik 3 nachtjes alleen in het huis was kwam James (onze buurman) elke nacht bewaken. Voelde erg veilig! Wou dinsdagmorgen naar kadongo ( het centrum) om te kijken of er post was. Zo leuk om hier post te krijgen vanuit nederland! ik had om 09.30 uur met een boda boda man afgesproken. Om 10.00uur was er nog niemand. You cant hurry africa...! Op dat moment ging Boniface ( man van achieng) net naar de stad. Kon met hem mee rijden. Daarna zijn we boodschappen gaan doen in Uyugis. Blijkt dat daar ook een bank en een supermarkt zit! En daarvoor gaan wij elke keer naar kisumu ( 2uur verder)! Boniface wou op de markt wat groenten kopen en blijkbaar dacht iedereen dat ik zijn vrouw was. Ze vroegen wanneer we gingen trouwen. Ook zijn er puppy's! De Hope Home hond (heet ook Hope) heeft 6 kleintjes gekregen. Leuk om er eén mee naar huis te nemen.. Omdat we allemaal ziek zijn ( aan de race, buikpijn, overgeven, koorts) is de wc ook verstopt. ( niet heel gek) vanmorgen om 8uur kwamen ze de boel ontstoppen. Smerig werkje.. Vanmiddag kwam Marry ( nanny) naar me toe met de mededeling dat ik zelf moest koken. Oke! Soja vlees, spaghetti en groenten. (Goed dat ik in de keuken had gewerkt, wist gelijk hoe ik groenten moest snijden)

Hoop dat het volgende blog langer is! Ga er wel van uit, aankomende vrijdag vertrekt eén huisgenootje en ga ik ( met2 anderen) een weekendje naar kisumu. Even geen safari's, wandeltochten maar uitrusten en ontspannen! gaat helemaal goed komen.

Liefs,