Lieve allemaal,

De laatste dagen gaan in. 08 mei hadden we allemaal erg slecht geslapen, Mijn huisgenootjes waren nog steeds ziek dus die gingen weer op weg naar het ziekenhuis. Peter van Doingoood was uit mombasa overgekomen en bleef twee dagen. Hij kwam kijken hoe het project van Hope home liep. Hij vertelde ook dat er donderdag een nieuwe vrijwilligster kwam. Gezellig! Ik was vanmorgen even mijn kamer aan het opruimen. (erg nodig) handwasjes doen en kleren opvouwen toen ik werd geroepen. Er stond een meisje voor de deur die ik niet kende. Ze stelde zichzelf voor als Karen en ze kwam uit Australie. Haar man werkte als arts in de omgeving en ze had aan Achieng gevraagd of ze een dagje kon meelopen. Ze wou graag de babys zien en vroeg of ik haar een rondleiding wou geven. Ze was blij verrast dat wij een spiegel in huis hadden, ze had al in weken zichzelf niet meer gezien! Ik heb haar alles laten zien en toen mee genomen naar de babys. Ze vertelde dat ze het zo vies vond als babys vieze luiers hadden. Toen pakte ze carter op. ( hij had toevallig net zijn broek vol zitten en het zat overal, vond het stiekem erg grappig) Ze was gelijk een stuk minder enthousiast haha. Ook dat hoort erbij! Het australische meisje was geboren in Zimbabwe en had een Engelse vader.

De volgende dag hadden we met Achieng,Peter en de andere huisgenootjes een meeting. Er liepen wat dingen niet zo lekker. We moesten steeds om nieuwe spullen vragen en daar lang op wachten. Het gesprek was een opluchting, dingen werden uitgepraat en het voelde daarna weer beter. Ze gaan een schema maken met waar we elke week staan.e t Als ik foto’s terugkijk van toen ik hier net was is het zo’n verschil! Het lijkt wel of de babys elke week veel groeien. De tweeling Carter en Mak zijn zo leuk! Met hun dikke buikjes zijn het net oude mannetjes, ze kruipen overal heen en lachen veel. Ook beginnen Isa en Gift te praten. In de brochure van doingoood stond dat het beter is als je niet huilt bij het afscheid. Kinderen begrijpen dat niet, en je moet niet laten zien dat je verdrietig bent. Gaat lastig worden! Ik zit alsmaar te denken dat ik ze niet zie opgroeien. Het lijkt me zo leuk dat Rachel (een baby van 1 jaar en 3 maanden die nog niet kan kruipen of praten) gaat kruipen of dat je wat vooruitgang ziet. Maar ik weet van bepaalde kindjes gewoon dat ze het gaan redden, ze zijn zelfstandig en komen er echt wel. Andere kindjes zullen met hulp in Nederland een stuk verder komen. Bijvoorbeeld Boniface die op zijn 2e opeens een hersenbloeding kreeg en nu de hele dag op bed ligt. Hij zou bij ons hulp kunnen krijgen. Maarja dat zijn dromen.. Er zou zoveel anders kunnen. Ik ben al blij dat ze het hier in Hope home goed hebben. Vaak zijn ze gevonden langs de weg of in het bos, sterk vermagerd. Hier in hope home krijgen ze voldoende eten en schone kleding.

Ook zou ik graag deze week mee willen lopen op Home academy (Het schooltje) De kinderen zijn nog wel jong, rond de 3-4 jaar. Ze spreken dus nog geen engels maar moeten op school wel de leraar in het engels welkom heten. Verder hebben we dus hope home waar de babys zitten en Hope farm waar de oudere kinderen zitten. Zij gaan al hele dagen naar school. Sinds kort hebben we ook een nieuwe nanny, gelukkig werkt zij een stuk harder dan het meisje wat weg gegaan is. Die wachtte met verschonen tot de mzungu’s kwamen. De nannys zijn erg nieuwsgierig naar Nederland. Hebben we ook bergen en hoe zijn de mensen bij ons? En eten wij echt met mes en vork! En nee hoor echt niet we slachten ook niet zelf kippen in onze keuken thuis! Afgelopen week heb ik gezien hoe hier een kip wordt geslacht. De nanny’s lopen naar het hok waar alle kippetjes zitten en kiezen er een paar uit. In de keuken leggen ze de kip op de grond en gaan op de vleugels staan. Zo kan de kip geen kant op. Daarna pakken ze de nek vast en beginnen langzaam te snijden. Dat snap ik niet! Waarom niet gewoon in eén keer tjak, dood?! Nu zie je hem gewoon lijden en langzaam doodgaan.

De mensen zijn hier erg vriendelijk. Als je vertelt dat je buikpijn hebt zeggen ze ‘oh sorry! Terwijl ze daar niks aan kunnen doen. Dit is denk ik typisch Afrikaans. Het nieuwe meisje, Inge is op donderdag aangekomen. Ze gaat 6 weken werken in Hope home en dan 6 weken rondreizen, ook door Tanzania en Zanzibar. Gedurfd! Vrijdagavond zijn we vroeg naar bed gegaan, de volgende morgen ging de wekker al om half 7. We gingen naar het Aga khan ziekenhuis in Kisumu. We pakten een boda boda richting Kadongo centrum. Helaas maakte ik de fout om weer bij de bangerik achterop te gaan. Het was zo modderig dat ik al bang was, maar hij zelf zei alleen maar: ohhhh shit hope god will bless us! Beste man, erg fijn dat je een gebedje wil doen maar hou gewoon je handen aan het stuur en neem niet steeds die telefoon op!

Toen met de matatu. Je wacht hier tot de hele bus vol zit. Ondertussen erg lacherig omdat een huisgenootje toen ze op stond de halve bus afbrak. Nog even gepraat met een Masai-man en toen vertrokken we. Erg grappig want er stappen onderweg steeds andere mensen in. Ik was nog half in gesprek met een man toen hij opeens uit de bus sprong. Oké, doei! Later zaten er twee jonge meisjes naast me. Hun moeder zat achter ons met een baby. Ze vielen erg op tussen de ‘gewone’ mensen. Bontjasjes, dure handtassen een lekker parfum op.

Het aga khan hospital was erg mooi! Het leek wel een resort. Was wel eerder in het ziekenhuis geweest bij ons in de buurt, maar dit leek er meer op. Dit ziekenhuis had ook in nederland kunnen staan. Mijn huisgenootje had nog steeds de bacterie maar we werden verwezen naar de ‘dentist’. Oke…?! Er kwam een blonde mzungu aanlopen die letterlijk groen en geel zag. Wij waren natuurlijk erg nieuwsgierig wat hij had. Hij viel nog net niet op de grond. Helaas weet ik nog niet wat hij had, ik denk malaria. Mijn huisgenootje werd geholpen en moest een stoeltest doen. Daarvoor moesten we wel even wat goed voedsel eten natuurlijk. Patat met porridge (een maispap met vezels ) wat kinderen hier ook drinken.

Toen even op weg naar swan centre. We vonden een indiase kapper dus besloot mijn huisgenootje om haar haar te knippen. 10 minuten later en 7 euro armer stonden we weer buiten. Ik had de indiase kapper verteld dat ik ook de opleiding had gedaan. Hij beloofde dat als ik terug zou komen ik zijn haar mocht knippen. Ik vroeg: waarom nu niet? Hij zei dat het nog te kort was. Jaja. Jammer dat voor een volgende keer geen tijd was. Vond het stiekem toch wel weer leuk om in een kapsalon te zijn.. Daarna door naar het lake side guesthouse. Hier hadden we al eerder een nachtje doorgebracht. Simpele kamers met een klamboe en een douche. Ik had in de supermarkt een haarprutje gekocht wat mijn haar glanzend zou maken. Eerst even douchen, toen ik de douche wou uitdraaien kreeg ik een schok. En nog een. Opeens viel de stroom uit. Overal in het hotel. De man verzekerde ons dat het niet door ons kwam. ( Je kon opladen in het hotel dus daar maakte we gretig gebruik van) Toen ik het haarspul in mijn haar deed werd het een vettig plakkaat. Het leek precies op het haar van de dames hier! Kon er niks meer mee, het zat vast op mijn hoofd. En we moesten nog uit eten!

Bij het restaurant zagen we dokter Richard staan, die in kadongo werkt. Hij ging met ons mee uit eten. Lekker vis gegeten, ondertussen zag je de muizen op de balken onder het plafond rennen. Terug renden we naar huis, het regende erg hard. We waren mee uit gevraagd door de indiase jongens van de vorige keer. We zouden ons om elf uur verzamelen bij discotheek de ‘laughing buddha’. We waren erg moe. Er zijn erg veel indiase mensen hier, vooral eigenaren van winkels en discotheek. We gingen dus ook met de auto naar de discotheek. Het was een straatje achter ons, maar je kon natuurlijk niet lopend aan komen.. Het was binnen erg druk, het zag zwart van de indiase mensen (haha) en een paar verdwaalde duitsers. Uiteraard wilden ze voor ons betalen wat we voor een keer niet erg vonden omdat het geld hier vliegt.

Om twee uur (Thuis, in hope home liggen we om 9uur in bed!) vonden we het tijd en namen afscheid. De jongens beloofden ons om een keer langs te komen in nederland. Het was een erg kort nachtje, werd om 5uur wakker van de moskee. Probeerde het vettige uit mijn haar te krijgen. Had ik soms een masker gekocht wat je moest uitspoelen? Of iets permanents waardoor je haar altijd blijft glanzen? Hadden de hele nacht al gedroomd van een lekker ontbijt bij Kenshop, helaas zat die nog dicht omdat het zondag was. Helaas, geen eieren, toast en juice. Bij de plaatselijke supermarkt een vleesbroodje en een bananensapje gehaald. Toen nog even terug naar het ziekenhuis om te betalen. Hier in aga khan betaal je dertien euro voor een consult aan de dokter. Uiteraard zijn het indiase dokters. Bij het ziekenhuis bij ons in de buurt betaal je voor een consult zo’n 50 cent.

Op het busstation in kisumu zijn we in de matatu gaan zitten richting Kisi. Ik ging voorin met mijn huisgenootje. Lekker even uitwaaien met het raam open. Ondertussen viel mijn andere huisgenootje bijna flauw van de lucht achterin. Omdat de bus nog lang niet vol zit stonden we er nog 1.5 uur. Ondertussen komen honderden mannetjes met zonnebrillen, eten en verkleurde sieraden langs. Handige truc; Als je zegt dat je getrouwd bent óf dat je maria heet laten ze je met rust. Ik denk steeds dat ik gevechten op straat zie maar het is allemaal vriendschappelijk. Hier zie je gewoon mannen hand in hand lopen zonder dat ze iets voor elkaar voelen, of mekaar een klap geven en dan denk ik al: oh oh!

Toen stak er een jongen over. Hij werd geraakt door een tuk tuk (fietstaxi ) De man liep ongestoord verder. Hij was blind. Zijn jas was kapot en hij liep op blote voeten. Het leek wel of hij aan het verrotten was. Hij had kale plekken op zijn gezicht en er kwam een verschrikkelijke lucht van hem af. Geen zweet, geen kots maar een heel ander soort lucht. Hij voelde met zijn handen of hij bij een bus stond en smeekte toen om geld. Mensen hier lachen hem uit en negeren hem verder. Ik had wel medelijden, wie helpt zo’n man nou even van de straat af en laat hem niet zo rond dwalen! Tot dat hij bij mijn raam kwam. Ik ging zowat over mijn nek, en hij raakte mijn arm aan met zijn hand. Toen liep die weer verder en kwam bijna onder de volgende matatu. Mensen riepen keihard ‘bah’ en duwden hem aan de kant. Sluit die man op in een huis ofzo maar doe iets! Waarschijnlijk had hij geen eens een huis.. Ondertussen werd ik door de matatu –driver geadviseerd om mijn arm te ‘ontsmetten’. Een paar reiningsdoekjes over mijn arm halen was het goed. Later in de matatu zat ik er nog steeds aan te denken, die arme man.. Na een halfuurtje in de bus kreeg ik wel een erg gloeiende kont! We zaten voorin dus boven op de moter. De matatu driver had ook wat door en zette de bus stil. De stoel werd uit de bus gegooid en er werd gekeken wat er was. Iedereen die in de bus zat stond buiten. Veel bekijks natuurlijk. Later konden we weer verder.

Het uitzicht tussen kisumu en kadongo is erg mooi! Schattige huisjes en lieve kindjes. Weer een hoop nieuwe indrukken,verhalen en avonturen. Ik heb nog 11 dagen hier in Kadongo. Ga nog even van de rust genieten en het boerderijleven. Ze hebben hier ook varkens en koeien. Ben op dit moment in kadongo om op te laden. Moet toch mijn wekelijkse lezers op de hoogte houden! Hoe is het ondertussen in nederland? Wordt het al een beetje zomer? Liefs,