Lieve vrienden en familie.

Weer een week voorbij, de tijd gaat nu echt hard. 02 mei wilden Hanneke (huisgenootje) en ik graag naar kadongo om laptops en telefoons op te laden. Leuk die boda-boda's (moters) maar ze komen nooit op tijd! Of komt dat gewoon doordat we in afrika zijn? Na een halfuur was hij er nog niet. Op dat moment zagen we net Boniface ( man van achieng) van de oprit af komen rijden met zijn zoontjes. Hij vertelde dat hij naar het centrum van kandongo ging en of we mee wilden ( graag!). We hebben de boda boda afgebeld. Boniface dacht dat eén van zijn zoontjes sergi malaria had. Hij zag er erg slecht uit. In het centrum liep ik gelijk naar het postkantoor, hoopte op een brief. Normaal doet een brief vanuit nederland er een weekje over. De brief waarop ik wachtte was al drie weken onderweg! Boniface kwam terug met slecht nieuws; Sergi had inderdaad malaria. Hij moest een paar dagen aan de antibiotica en dan ging het vast weer beter.

Savonds gegeten bij Achieng thuis. Het was de laatste avond van Marlies ( ook een huisgenootje) zou de volgende dag naar mombasa vertrekken. Er stond chapati op het menu. Heerlijk! Een soort van pannekoek die je met bonen of vlees eet. Serieuze gesprekken gehad. Sommige kindjes in hope home hebben nog eén ouder of opa bijvoorbeeld. Drie jongetjes zijn al sinds ze klein zijn op Hope farm. Ze zijn thuis weggehaald omdat ze misbruikt werden door hun oma. Ik krijg nu nog ijskoude rillingen als ik het typ. Achieng vertelde dat de kindjes zo uit hun doen waren. Een nieuwe omgeving en na een paar dagen begonnen ze weer te lachen. Het zijn nu drie vrolijke grote jongens. Toen we terug naar ons huisje wilden lopen regende het keihard. Oplossing: we kregen de parasol van achieng haar tafel mee. Thuis een gezellig laatste avondje gehad. Omdat we geen kaart-spelletjes bij ons hadden verzonnen we zelf maar vragen voor elkaar. Zo leer je elkaar pas goed kennen! De volgende morgen tot 9uur uitgeslapen.We zouden marlies naar kisumu airport brengen en daarna zelf een weekendje kisumu doen. Omdat een paar huisgenootjes nog steeds niet lekker waren hebben we besloten het op te schuiven naar aankomend weekend. Ze ging nog even de laatste foto's maken en afscheid nemen van alle mensen. Alle nanny's waren mooi aangekleed . Het was best wel emotioneel.. dat wordt nog wat als ik zelf vertrek op de 25^e!

Toen op weg naar het vliegveld. Onderweg stapten nog James, zijn vrouw en kind in de auto. ( James is de buurman en onze nachtwaker) Zijn vrouw had nog twee levende kippen bij zich, ze ging naar de markt. Leverde een hoop nederlands gegil en rondvliegende veren op. Het zoontje van james zat met blote billetjes in de auto. Hij was een week daarvoor in een gloeiend hete pan gaan zitten. Gevolg: brandwond. Hij was op weg naar de dokter. Erg zielig. Op kisumu airport een ontbijtje gehad. Het leven hier in Kenia is erg duur. Voor een droge ham sandwich betaal je 250 kes (2,50 euro). Op kisumu airport zie je veel mannetjes na hun bezoek aan het toilet met volle zakken weg lopen. Glimmende vierkantjes die uit hun zakken puilen. Je kunt hier gratis condooms pakken en daar wordt ook goed gebruik van gemaakt, blijkt wel weer. Afscheid genomen van marlies en toen door de nakumatt voor wat shopping time.

Savonds na weken eindelijk weer eens een stuk film gezien. 05 mei was het natuurlijk een speciale dag in nederland. Bevrijdingsfestival in Zwolle, veel mensen. Hier niks. Lekker een paar uur op een handdoek in de zon gelegen. Smiddags smste Achieng ons dat we alle dagen die we aan trips hadden opgemaakt moesten inhalen. Deze trips vielen in het weekend en dan zijn we vrij maargoed.. naar de kinderen gaan is alleen maar leuk. Wordt zo vrolijk van ze. De tweeling Mak & Carter hebben nog wel eens rare trekjes. Als het ze niet bevalt gooien ze zichzelf van de bank af ( speelgoed auto, waar maar op zitten) en vallen met hun hoofd op de grond. Even twee minuutjes huilen, dat doet natuurlijk ook pijn! En na die twee minuten lachen ze weer en kruipen rond. Veel kindjes hebben hier een hechtingsstoornis. Dat merk je ook als je ze oppakt. Ze willen graag je aandacht en hangen de hele dag aan je benen. Als je ze hebt vastgehouden en weer neer zet huilen ze alleen maar. Dit is best moeilijk om mee om te gaan. Je kunt ze beter niet de hele dag vasthouden maar dat is zo moeilijk... Ze zien er zo lief uit haha. In het deel waar ik deze twee maanden woon zijn bijna geen blanken te zien. Iedereen zwaait en roept mzungu! (witte) het is net of je bekend bent. Ook moet ik wennen aan ‘ alles op zijn tijd' en ‘ja morgen komt het goed' wat hier erg van pas komt. We zitten al zo'n vijf weken zonder stroom. Als we erover beginnen is het ja morgen gaan ze het maken. Maar morgen komt en dan gebeurt er weer niks. Prima dat dit typisch afrikaans is maar irritant! Wij nederlanders hebben dan ook een planning van hier tot tokio. Voor een afspraak met een vriendin pakken wij de agenda er al bij. Ook dat is niet helemaal goed denk ik. Je leeft hier meer met de dag, je bent vrijer. Je ziet wel wat er komt. ( Of dus niet) Gisteren ging ik weer met een huisgenootje naar kadongo om op te laden. Onze boda boda was er na een uur nog niet. De tweede arriveerde gelukkig al na tien minuten. Hij was duidelijk nog niet erg ervaren met het rijden. Is ook wat natuurlijk twee giechelende nederlandse meiden achterop. En hij had ook nog eens mijn laptop tas om zijn nek gehangen. Kon gelukkig na de rit niet zien dat hij rood was aangelopen.. Overdag zit het restaurant vol met mannetjes die hartstikke veel drinken. Flesjes met veel alcohol, ook al is het tien uur smorgens. Net toen we klaar waren met opladen begon het te regenen. Zo hard dat er geen een boda boda meer ging. Dan maar een bezoekje aan het toilet. ( Een gat in de grond en de deur kan niet dicht) Met de ene hand dus de deur dichthouden en verder uitkijken dat je niet over je kleren heen plast. Er kwam geklop aan de deur dus ik dacht dat er een mannetje stond die teveel had gedronken. Stond er een geit! Toen glibberend op onze slippers door de modder naar james, de man die beltegoed verkoopt. Kenianen hebben natuurlijk de dag van hun leven als jij met je blanke huid in de modder glijd. Gelukkig kwam boniface ons later ophalen.

Vanmorgen is Peter gekomen. Hij werkt voor doingoood in mombasa. Hij komt kijken hoe het hier is. Ook is het vandaag world wide orphans day. Een heel spektakel begon vanmiddag. We moesten alle kinderen brengen en veel mensen gingen voorlezen totdat.. het begon te regenen. We zitten duidelijk in het regenseizoen! Ik ga nog even van de laatste dagen hier genieten. Wat een rust.. mombasa gaat erg druk worden! Ik hoordevan mijnhuisgenootje die er nu zit dat er altijd stroom is, je kan opladen wat je wil en een supermarkt op deh hoek. Nou wat wil ik nog meer! Dat gaat nog luxe worden hier in Kenia. Aankomend weekend dus wel naar kisumu. Even er tussenuit. Ondertussen lees ik met veel plezier jullie berichtjes!

Liefs!